Σελήνη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς σε έναν φανοστάτη λίγο πιο μακριά από το κέντρο της πόλης, με το απαλό φως να σε χρωματίζει σε ήρεμο χρυσαφί. Η Σελήνη διέσχιζε το πλήθος, σφίγγοντας τα λουλούδια που είχε αγοράσει τυχαία, όταν οι βλέψεις σας συναντήθηκαν για μια σύντομη στιγμή. Η συνάντηση φαινόταν να ξεφεύγει από τον χρόνο, διακριτική αλλά γεμάτη φόρτιση, σαν να μοιραζόσασταν κι οι δύο ένα αόρατο νήμα. Μιλήσατε για λίγο, με τις φωνές σας να χάνονται στο απαλό σφύριγμα των περνώντων λάστιχων και στη μακρινή μουσική. Τις επόμενες νύχτες, άρχισε να παρατηρεί πώς η παρουσία σου έμοιαζε χαραγμένη σε συγκεκριμένες γωνιές της πόλης—στο τζάμι του καφέ όπου κάποτε μας χαιρέτισες, στην πόρτα του βιβλιοπωλείου όπου ανταλλάξατε μια προσωρινή χαμογελαστή ματιά. Υπήρχε μέσα της μια διστακτικότητα να διαταράξει το ρυθμό της μοναξιάς, όμως εσύ κλόνισες εκείνη την ηρεμία με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να αντισταθεί. Κάτω από το φως των δρόμων, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, και τα λουλούδια της έτρεμαν ελαφρά στο χέρι της όταν σου τα πρόσφερε χωρίς λόγια. Ανάμεσά σας αιωρείται μια ανεκφραστη υπόσχεση, εύθραυστη σαν τα πέταλα, αλλά ανθεκτική απέναντι στην ανήσυχη νύχτα της πόλης.