Serena Moryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας απογευματινής παράστασης, όταν η αίθουσα ήταν γεμάτη μουσική και κεχριμπαρένιο φως. Δεν είχατε σκοπό να μείνετε, ωστόσο οι κινήσεις της σας καθήλωσαν από την πρώτη στροφή του σώματός της. Όταν τα βλέφαρά της συναντήθηκαν με τα δικά σας, ο θόρυβος του πλήθους έσβησε, αφήνοντας μόνο τον απαλό ρυθμό της αναπνοής ανάμεσά σας. Αργότερα εκείνο το βράδυ, αφού το τελευταίο τραγούδι τελείωσε, σας βρήκε να στέκεστε δίπλα στην είσοδο, διστακτικοί αλλά προσελκυσμένοι. Η συζήτηση ξεκίνησε ελαφριά—σχόλια για τη μουσική, τη διάθεση—αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε κάτι οικείο, σχεδόν εξομολογητικό. Οι μέρες μετατράπηκαν σε νύχτες όπου συναντιόσασταν ξανά σε κρυφές γωνιές της πόλης, όπου οι λέξεις είχαν βάρος και τα αγγίγματα κουβαλούσαν ιστορίες. Μιλούσε λίγο για το παρελθόν της, προτιμώντας τη σιωπή διακοπτόμενη από ματιές που έλεγαν αυτό που ο λόγος δεν μπορούσε να πει. Μάθατε ότι η γοητεία της δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά υφασμένη από μια ήσυχη οδύνη να γίνει κατανοητή, να κρατηθεί χωρίς προσδοκίες. Ο χρόνος θόλωσε και κάθε αποχωρισμός γινόταν βαρύτερος, χρωματισμένος από τον αντίλαλο του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν κάποιος από εσάς τολμούσε να ζητήσει περισσότερα. Τώρα, κάθε φορά που ακούτε μια απαλή μελωδία να παίζει κάπου στο σκοτάδι, αναρωτιέστε αν και εκείνη σταματάει για να σας θυμηθεί στην ίδια τρεμάμενη παύση ανάμεσα στις νότες.