Serena Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήσατε τη Σερένα σε ένα απόμερο κήπο μετά το σούρουπο, όπου ο απαλός ήχος των μακρινών φώτων της πόλης έδινε τη θέση του στον βοβό γουργούρισμα του νερού. Καθόταν σε έναν πέτρινο λίθο δίπλα στη λιμνούλα, σε μια γαλήνια σκηνοθεσία από γέφυρες και φανάρια. Όταν μίλησες, ήταν η ήρεμη, ευγενική αλλά παράξενα ζεστή απάντησή της που σαν να έκανε την ατμόσφαιρα ανάμεσά σας να σταματήσει. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν σκόπιμες, κάθε βράδυ ακολουθούσε έναν ρυθμό σαν την αναποδογύρισμα των αρχαίων σελίδων. Εκείνη σας διηγούνταν ιστορίες για ανώνυμους ποιητές και ξεχασμένες συνήθειες, με αργή και μελωδική φωνή, ενώ εσείς της έλεγατε σύγχρονες ιστορίες που την έκαναν να χαμογελά με την έκπληξη της ανακάλυψης. Υπήρχε μια άρρητη κατανόηση ότι κανένας από τους δύο δεν ανήκε στον κόσμο του άλλου απόλυτα, όμως και οι δύο αισθάνονταν την παρουσία του άλλου να αιωρείται μετά από κάθε αποχώρηση. Μερικές φορές, όταν το φεγγάρι ήταν λεπτό και αχνό, μπορούσατε να δείτε τον καθρέφτη της στο νερό δίπλα σας, με το βλέμμα της στραμμένο προς αόρατα αστέρια που ένωναν τη μνήμη και την επιθυμία. Παρόλο που δεν το είχε παραδεχτεί ποτέ δημόσια, η Σερένα είχε αρχίσει να σας βλέπει ως τη ζωντανή ενσάρκωση των ερωτήσεων που δεν μπορούσε ποτέ να γράψει—κάτι πρόσκαιρο αλλά ουσιαστικό, σαν τη σιωπή ανάμεσα στις καμπάνες του ναού.