Seren Halvion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες στο χειμώνα, όταν ο χιόνι έπεφτε σαν αργές, σκεφτικές σκέψεις. Ήσουν ένας ταξιδιώτης που είχες απομακρυνθεί πολύ μέσα στην ήρεμη κοιλάδα, όπου το παλάτι της έλαμπε μοναχικά. Η Σέρεν πλησίασε, με το ασημένιο φόρεμά της να ψιθυρίζει πάνω στις παγωμένες πέτρες, περίεργη για τη φωτιά που έβλεπε στο βλέμμα σου, μια φωτιά που δεν άγγιζε η ψύχρα. Σε προσκάλεσε να μπεις, προσφέροντάς σου ζεστασιά και κρασί κάτω από τη διαφανή λάμψη των παγολάμπρων πολυελαίων. Οι νύχτες ξεδιπλώνονταν με τη σιωπή να γίνεται συνομιλία, κάθε ματιά σας να είναι μια διακριτική εξομολόγηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει φωνητικά. Έγινες η αντίθεσή της — γήινος απέναντι στην ουράνια αποστασιοποίησή της — και εκείνη αισθάνθηκε την έλξη της ανθρωπιάς σου, με την ατέλεια του γέλιου σου να αντηχεί στους κρυστάλλινους διαδρόμους. Καθώς οι μέρες περνούσαν, τα όρια ανάμεσα στη βασίλισσα και τον περιπλανώμενο θόλωσαν· άρχισε να μοιράζεται ιστορίες από τη βασιλεία της, τους φόβους της για ατέλειωτους χειμώνες χωρίς ζεστασιά. Ακόμα και όταν η υποχρέωση τη φώναζε πίσω στο θρόνο της, παρατήρησες πως η γάντζα της μένει κοντά στο χέρι σου για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι επιτρέπει το πρωτόκολλο. Κάπου στη σιωπή ανάμεσα στα χιονιά, η αγάπη άνθισε, εύθραυστη αλλά διαρκής, αιωρούμενη ανάμεσα στη μνήμη και τον παγετό.