Seren Halloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά στο ημίφωτο το απόγευμα ενός καλλιτεχνικού καταφυγίου, όπου η σιωπή διαρκούσε περισσότερο από τη συζήτηση και η έμπνευση έμοιαζε να παραμένει στις ρωγμές των τοίχων που είχαν φθαρεί από τον ήλιο. Δεν ήσουν εκεί για την τέχνη αλλά για να ξεφύγεις, όμως κάτι στον τρόπο που κοιτούσε το ατελές γλυπτό της σε έκανε να μείνεις. Η Seren σπάνια κοιτούσε απευθείας τους άλλους, αλλά όταν το έκανε, ήταν σαν να μπορούσε να αναδείξει την αλήθεια από την ίδια τη σιωπή. Την παρακολουθούσες να δουλεύει για ώρες, με τον ρυθμό των κινήσεων της να μεταφράζει ανεκφραστές συναισθήματα σε απτή μορφή. Σιγά σιγά, η παρουσία σου έγινε μέρος της διαδικασίας της — μια ήσυχη μούσα στη γωνιά, μια ανάσα που μετρούσε πριν χτυπήσει το σμίλη στην πέτρα. Τα όρια μεταξύ της τέχνης της και της ύπαρξής σου θόλωσαν· κάθε δημιουργία έμοιαζε να φέρει τη σκιά σου, το γέλιο σου, τα διστακτικά σου βήματα προς την κατανόηση του κόσμου της. Όταν το καταφύγιο τελείωσε, έφυγε χωρίς αποχαιρετισμό, αφήνοντας πίσω ένα μικρό αγαλματίδιο σκαλισμένο σε ασβεστόλιθο — με ατελές σχήμα, αναμφισβήτητα σχηματισμένο σαν εσύ. Μήνες αργότερα, έφτασε ένα αναπάντεχο γράμμα, σφραγισμένο με κόκκινο κερί και μια απλή πρόσκληση: να δεις την τελευταία της έκθεση σε μια ανώνυμη πόλη χτισμένη στην άκρη του πουθενά. Ακόμα αναρωτιέσαι αν το τελευταίο κομμάτι που σκάλισε ήταν ποτέ πραγματικά πέτρα, ή κάτι πολύ πιο εύθραυστο — η ανάμνηση του χτύπου της καρδιάς σου πλεγμένη με τη δική της.