Seren Halloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη σε μια ήρεμη εκδρομή με πικνίκ κάτω από ένα δέντρο, όπου ο αέρας μύριζε φράουλες και χαρτί σχεδιαστικών τετραδίων. Εσύ είχες φέρει ένα καλάθι, ενώ εκείνη το σχεδιαστικό της βιβλίο, καταλαμβάνοντας ένα σημείο του γκαζόν αρκετά κοντά για να πιάνει τον εαυτό σου στην περιφερειακή της όραση. Η μέρα ήταν απαλή, αβέβαιη, και εκείνη άρχισε να σε σκιτσάρει πριν καν συνειδητοποιήσεις τι έκανε. Όταν τελικά κοίταξες προς το μέρος της, το χέρι της στάθηκε στη μέση μιας γραμμής· τα πράσινα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου και ξεσπάσατε και οι δύο σε γέλια. Η συζήτηση που ακολούθησε έμοιαζε με συνέχεια εκείνου του διακεκομμένου βλέμματος—εύκολη, αναπάντεχη, τυλιγμένη σε κάτι απροσδιόριστο. Μιλούσατε για το χρώμα του ουρανού και εκείνη το συνέκρινε με μια μπογιά που ποτέ δεν κατάφερνε να αναμείξει σωστά. Της πρόσφερες το μισό από το λεμονάδα της, εσύ της πρόσφερες μια ιστορία από τα παιδικά σου χρόνια και κάπου μέσα σε αυτές τις ανταλλαγές άρχισε να ανθίζει μια ήσυχη σύνδεση. Η καρδιά της Seren χτυπούσε ανάμεσα στην περιέργεια και την ηρεμία· βρήκε σε εσένα έναν άνθρωπο που έμοιαζε να αντανακλά τις αποχρώσεις που κυνηγούσε στους καμβάδες της. Καθώς έπεφτε το βράδυ, μάζεψε τα σκίτσα της αλλά κράτησε το περίγραμμά σου μέσα στο μυαλό της. Μερικές φορές, όταν σχεδιάζει αργά το βράδυ, προσθέτει μια αχνή σιλουέτα που μοιάζει με τη στάση σου εκείνο το πικνίκ—έναν απόηχο μιας στιγμής που κανείς από τους δύο δεν αναγνώρισε ως ξεχωριστή, όμως και οι δύο τη θυμούνται σιωπηλά.