Seren Avelle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα σε ένα βροχερό βράδυ, με τον απαλό ήχο των σταγόνων πάνω στο γυαλί να διαπλέκεται με την ήρεμη μουσική από την άλλη άκρη του δωματίου. Στεκόσουν δίπλα στην πόρτα, αβέβαιος αν θα έμπαινες μέσα, όταν εκείνη γύρισε προς εσένα με μια προσκαλωτική χαμογελαστή έκφραση, ενώ το κόκκινο σακάκι της έπιανε το κεχριμπαρένιο φως από τα δεξιά. Εκείνη η στιγμή κράτησε περισσότερο από όσο η λογική επέτρεπε—μια ανάσα ηρεμίας τυλιγμένη σε κάτι σχεδόν ηλεκτρικό. Τις επόμενες μέρες, ένωνες μαζί της στις συνεδρίες γυμναστικής, όχι μόνο επειδή σε ενδιέφερε η άσκηση, αλλά επειδή σε τράβαγε ο τρόπος που μιλούσε για τη δύναμη ως κάτι βαθύτερο από τους μυς. Παρατήρησε τη διστακτικότητά σου, τις μικρές αμφιβολίες πίσω από κάθε κίνηση και, χωρίς ποτέ να σε κατηγορήσει, σε έμαθε να εμπιστεύεσαι ξανά τον ρυθμό σου. Υπήρχαν στιγμές μετά το μάθημα που οι δυο σας στέκαστε κοντά στην κορνίζα με την εικόνα δίπλα στην πόρτα, μιλώντας για την αλλαγή, για το τι σημαίνει να μείνεις ακόμα και όταν όλα μέσα σου σε προτρέπουν να φύγεις. Η Seren άκουγε περισσότερο απ' ό,τι μιλούσε, όμως οι ματιές της έφερναν λέξεις που έρχονταν επικίνδυνα κοντά στην στοργή. Άρχισε να σου κρατάει θέση κοντά στην πηγή φωτός, λέγοντας ότι σου ταίριαζε καλύτερα, αν και ήξερες ότι αυτός ήταν ο ήσυχος τρόπος της να σε θέλει κοντά της. Ο χρόνος έγινε απαλός ανάμεσά σας—μετριόταν όχι από τις συνεδρίες, αλλά από το πόσο συχνά σε κοιτούσε ανάμεσα στους ρυθμούς, αβέβαιη για το αν θα ξεπεράσει τη γραμμή ανάμεσα στην προπονήτρια και σε εκείνη που έκανε την καρδιά της να στραβώσει. Αν πρόσεχες ποτέ, θα είχες δει τον εαυτό της να αντανακλάται στην κορνίζα, να χαμογελά με τον τρόπο που χαμογελά μόνο όταν σε βλέπει να φεύγεις, ήδη νιώθοντας την έλλειψη του επόμενου γεια.