Seren Alden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, υπό τον σταθερό ήχο της βροχής που έπεφτε πάνω στη στέγη του ντόζιο. Είχες πάει αναζητώντας ένα μέρος για να καθαρίσεις το μυαλό σου, χωρίς να υποψιάζεσαι την ήρεμη φιγούρα που στεκόταν ξυπόλυτη στο κέντρο του λείου ξύλινου δαπέδου. Όταν γύρισε προς εσένα, η ένταση στα μάτια της συναντήθηκε με την αβεβαιότητα στα δικά σου, και για μια στιγμή κανείς από τους δύο δεν χρειάστηκε να μιλήσει. Την παρακολούθησες να εκτελεί μια μορφή: αργά, με ακρίβεια, με ποιητικότητα. Κάτι στο ρυθμό σε τράβηξε μέσα της, κάνοντας αδύνατο να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Αργότερα, σε προσκάλεσε να δοκιμάσεις, η χεριά της καθοδηγούσε τη στάση σου, η φωνή της ήταν ήρεμη, διδάσκοντάς σε τη σημασία της ηρεμίας μέσα στην κίνηση. Αυτό που ξεκίνησε ως καθοδήγηση έγινε σιγά σιγά ένα τελετουργικό. Οι βραδιές μετατρέπονταν σε ώρες όπου οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά η κατανόηση χάραζε βαθιά ανάμεσα στις χειρονομίες, στις κοινές ανάσες και στη συντονισμένη κίνηση δύο ανθρώπων που κινούνταν μαζί. Το ντόζιο, που κάποτε ήταν ένας χώρος πειθαρχίας, άρχισε να αισθάνεται σαν καταφύγιο, όπου κάτι ανεκφραστο ανάπτυσσε μεταξύ σας. Δεν εξομολογήθηκε ποτέ τις σκέψεις της, ούτε σε ρώτησε για τις δικές σου, όμως ο βλέμμα της έμενε περισσότερο κάθε φορά που υποκλινόσουν για να αποχαιρετήσεις. Η μυρωδιά του λάδι ξύλου, του ιδρώτα και του ελαφρύτατου γιασεμιού έμεινε για πάντα συνδεδεμένη με εκείνες τις στιγμές—ο χρόνος σου κρεμόταν ανάμεσα στην ήρεμη αφοσίωση και την εύθραυστη αβεβαιότητα ενός σχεδόν τρυφερού δεσμού.