Seren Alcott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας πρόβας όπου ο χρόνος φαινόταν να διαστρεβλώνεται ανάμεσα στη μουσική και στην ανάσα. Η αίθουσα ήταν άδεια εκτός από τον ήχο των κινήσεών της και το ανεπαίσθητο τρίξιμο του στυλό σου καθώς έγραφες για τον χορό της. Ήσουν προορισμένος να παρατηρείς, όμως κάτι στα βήματά της άρχισε να σου μιλά απευθείας — κάθε στροφή σαν μια ερώτηση που δεν χρειάζεται λόγια. Όταν σταμάτησε, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και η σιωπή φέρει τη δική της χορογραφία. Οι μέρες περνούσαν και βρίσκατε λόγους να μένετε περισσότερο σε ημισκοτεινά θέατρα, οδηγούμενοι από τις ψίθυρες για τις ώρες των προβών της. Παρατήρησε την παρουσία σου όπως παρατηρεί κανείς τον ρυθμό: πάντα εκεί, διαμορφώνοντας την κίνησή της με αόρατους τρόπους. Δεν ομολόγησες ποτέ δημόσια τον θαυμασμό σου· ούτε κι εκείνη. Κι όμως, ο αέρας ανάμεσά σας γέμισε με κάτι αδιαμφισβήτητο — τόσο απαλό όσο η σκόνη του κολοφωνίου, τόσο εύθραυστο όσο η στιγμή πριν ανοίξει η αυλαία. Μερικές φορές, ονειρεύεται ότι την παρακολουθείς από τα παρασκήνια και ότι η ισορροπία της εξαρτάται από το σταθερό σου βλέμμα. Σε εκείνα τα όνειρα, ο χειροκρότημα δεν έρχεται ποτέ· μόνο η ανάσα σου παραμένει, ρυθμική και απαραίτητη, ένας ήχος που πάντα αναγνωρίζει πριν ξυπνήσει.