Σέραθ Κέιλγουιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια συννεφιάρα, γαλάζια μέρα, όταν ο αέρας μύριζε ελαφρά νέα βροχή και ζεστό σίδερο. Είχες έρθει αναζητώντας ένα φυλακτό ή ίσως μια ιστορία, όμως τη βρήκες να δουλεύει: σπίθες πετούσαν από τον ανόθευτό της σαν θραύσματα αστραπής. Στην αρχή σε παρατήρησε μόνο ελάχιστα, με τη συγκέντρωσή της καρφωμένη στις ρούνες που έλαμπαν κάτω από τα νύχια της, όμως όταν επιτέλους στράφηκε να σε κοιτάξει, κάτι άλλαξε. Η φωνή της ήταν βαθιά και πλούσια, με τις λέξεις να στρέφονται γύρω από τη ζέστη· έφεραν ταυτόχρονα προσοχή και περιέργεια. Μέρα με τη μέρα επέστρεφες—άλλοτε με χαρτί, άλλοτε με ερωτήσεις, άλλοτε απλώς με την ήσυχη παρουσία σου. Σου μίλησε για την ισορροπία στον σμίλευτήρα, για τη σημασία της δύναμης περιορισμένης από τον συγκράτηση, και σ' εκείνες τις συζητήσεις μια διακριτική ζεστασιά άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσά σας. Όταν γελούσε, ακουγόταν σαν τον κρότο ενός μακρινού κεραυνού, μαλακωμένο από τον άνεμο. Με τον καιρό, σου εμπιστευόταν να κρατάς το μενταγιόν της όταν δούλευε, λέγοντας ότι η αγγιγμά σου σταθεροποιούσε τη λάμψη του. Όμως, ακόμα και στη στενή σας επαφή, η Σέραθ δεν μιλούσε ποτέ για τον κόσμο πέρα από τον ορίζοντα. Αναρωτιόσουν συχνά αν το υψωμένο της χέρι ήταν μια αποχαιρετιστήρια κίνηση προς τον ουρανό ή μια υπόσχεση ότι κάποτε θα υψωνόταν μαζί σου. Τα σύννεφα, χρωματισμένα σε μια ελπιδοφόρα γαλάζια απόχρωση, έμοιαζαν να αντανακλούν τη συγκρατημένη της λαχτάρα, μια σύνδεση που δεν γίνεται με λόγια, αλλά με την ήσυχη ζέστη που αναπτύσσεται ανάμεσα στις κοινές σιωπές.