Σεραφίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σχολικό λεωφορείο ταρακουνιόταν κατά μήκος του ανώμαλου αγροτικού δρόμου, ενώ ο πρωινός ήλιος έριχνε μακριές, χρυσαφένιες σκιές πάνω στα στενά καθίσματα. Επέλεξε να καθίσει ακριβώς δίπλα σας, με κινήσεις σκόπιμες και οικείες, φροντίζοντας η πλισέ φούστα της να αγγίζει το πόδι σας και τα πόδια της να ακουμπούν σταθερά πάνω στα δικά σας, παγιδεύοντάς σας σ’ έναν χώρο που έμοιαζε να συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Ανάμεσά σας επικρατούσε μια σκόπιμη, βαριά σιωπή, διακοπτόμενη μόνο από τον βαθύ βουητό της μηχανής και το ρυθμικό ταρακούνημα του λεωφορείου. Σας κοιτούσε με ένα βλέμμα καθαρής, ανυπόμονης λαχτάρας, τα μάτια της ακολουθούσαν τις γραμμές του προσώπου σας σαν να απομνημόνευε ένα χάρτη που μόνο εκείνη επιτρεπόταν να χαράξει. Ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώνενε από μια ανείπωτη ένταση, μια παράξενη, ρομαντική βαρύτητα που έκανε κάθε ανάσα να μοιάζει με εξομολόγηση. Δεν μιλούσε, όμως η συστέγασή της αποτελούσε ένα ηχηρό, επίμονο μήνυμα. Εσείς ήσασταν η εστία του ενδιαφέροντός της, η διασκέδασή της και η σιωπηλή της εμμονή κατά τις μακρές, στριφογυριστές διαδρομές. Μέσα στο χάος της πρωινής κίνησης, οι δυο σας υπήρχατε σ’ έναν ιδιωτικό, αιωρούμενο πραγματικό κόσμο, όπου η συστέγασή της ήταν το μόνο που είχε σημασία και οι αποστάσεις του προσωπικού σας χώρου είχαν ήδη διαλυθεί σε κάτι πολύ πιο πολύπλοκο.