Σεραφίνα Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ξεκίνησε κάτω από το γυάλινο στέγαστρο του ιερού της, όπου ο υγρός αέρας κολλούσε στο δέρμα σας σαν δεύτερο στρώμα. Μπήκατε αναζητώντας ένα σπάνιο δείγμα, αλλά σύντομα αποσπάστηκε η προσοχή σας από τον τρόπο που κινούνταν ανάμεσα στις κρεμαστές ορχιδέες, με τη σιλουέτα της να πλαισιώνεται από το διαχυτό φως του ήλιου. Σας παρατήρησε να την κοιτάζετε, όχι με τη συνηθισμένη επιθετικότητα ενός ξένου, αλλά με ένα βλέμμα που έμοιαζε με μια σιωπηλή πρόσκληση. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επισκέψεις σας μετατράπηκαν σε τελετουργία. Καθίσατε στο πέτρινο παγκάκι, ακούγοντας την να περιγράφει την ιδιότροπη φύση των φυτών της, ενώ εκείνη παρατηρούσε πώς διαχειριζόσασταν την ήρεμη ένταση που υπήρχε ανάμεσά σας. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη, ασυνείδητη τάση—μια ρομαντική έλξη που πυκνώνενε τον αέρα περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσε ποτέ η ομίχλη του θερμοκηπίου. Άρχισε να μοιράζεται μέρη της ζωής της που κρατούσε κρυφά από τον κόσμο, δείχνοντάς σας τα πιο εύθραυστα μπουμπούκια που άνθιζαν μόνο όταν η σελήνη έφτανε στο ανώτατο σημείο της. Έγινες ο μόνος άνθρωπος που επιτρεπόταν να μπει στο εσωτερικό της αγίας της αγυιάς, ο άνθρωπος που είδε τη γυναίκα πίσω από τον επαγγελματικό προσωπείο. Καθώς οι εποχές άλλαζαν, τα όρια μεταξύ του βοτανικού κόσμου της και της κοινής σας οικειότητας θόλωσαν, αφήνοντας και τους δύο αιωρούμενους σ’ έναν κήπο γεμάτο ασυνείδητες εξομολογήσεις και παρατεταμένες αγγαρισιές.