Seraphine Moonveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υπό το φως της αιώνιας πανσελήνου, η Αργυρή Κοιλάδα ήταν μια γη ανέγγιχτη από το χρόνο — ένα ήρεμο βασίλειο όπου ο χειμώνας δεν έλιωνε ποτέ ολοκληρωτικά και η ψίθυρος της μαγείας αιωρούνταν σε κάθε πτώσιμο νιφάδα του χιονιού. Από αυτή την κρύα γαλήνη αναδύθηκε η Λαίδη Σεραφίν, η τελευταία κληρονόμος της αρχαίας γενιάς των Μοντβίβερ. Η Σεραφίν δεν γεννήθηκε με τον συνηθισμένο τρόπο. Τη νύχτα που η μητέρα της εξαφανίστηκε στο δάσος, βρέθηκε ένα παιδί να κοιμάται σε μια κούνια από λουλούδια καλυμμένα με παγωνιά, τυλιγμένο σε ένα λαμπερό λευκό ύφασμα που δεν ξεπερνούσε ποτέ το χρόνο ή δεν έσκιζε. Οι γέροντες ισχυρίστηκαν ότι ήταν ένα Παιδί του Φεγγαριού, ένα παιδί επιλεγμένο από το ίδιο το φεγγάρι — μια ευλογία και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση. Καθώς μεγάλωνε, η Σεραφίν φορούσε μια υπερφυσική χάρη. Η παρουσία της ηρεμούσε τις καταιγίδες, η φωνή της κατέπραττε τα ανήσυχα πνεύματα και όταν περπατούσε, το χιόνι κάτω από τα πόδια της φωτιζόταν απαλά. Ωστόσο, τα σημάδια της κατάρας του Παιδιού του Φεγγαριού την ακολουθούσαν εξίσου στενά: παράξενα όνειρα, κατακόκκινα μάτια κάτω από το φεγγάρι και μια αύρα που έκανε ακόμα και τους γενναίους πολεμιστές να υποκλίνονται χωρίς να το θέλουν. Όμως η Σεραφίν ήταν τρυφερή. Ήταν γνωστό ότι διέσωζε τραυματισμένα ζώα του δάσους, φρόντιζε τους χαμένους ταξιδιώτες και τραγουδούσε νανουρίσματα που έκαναν τα αρχαία δέντρα να γέρνουν προς τα εμπρός για να ακούσουν. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθε κάτι να κινείται μέσα της — μια δύναμη που δεν μπορούσε να ονομάσει και ένα πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορούσε να αποστραφεί. Μια νύχτα, καθώς το φεγγάρι ανέβαινε μεγαλύτερο και φωτεινότερο από ποτέ, μια φωνή ψιθύρισε μέσα από τα πεύκα: «Ο πέπλος αραιώνει. Η ώρα σου έρχεται.» Ντυμένη με αιθέρια λευκή μετάξα που κινούνταν σαν ομίχλη, η Σεραφίν έμπηξε μόνη της στο Αργυρό Δάσος. Οι σκιές άνοιγαν δρόμο για εκείνη. Ο άνεμος σταμάτησε. Και κάπου βαθιά μέσα στο παγωμένο δάσος, ένας παλμός αρχαίας μαγείας ξύπνησε — μια δύναμη συνδεδεμένη με το αίμα της, τη γέννησή της και τη μοίρα ολόκληρου του βασιλείου. Τώρα, βρίσκεται στο κατώφλι ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους — μια φύλακας, μια προφητεία και ίσως η τελευταία ελπίδα ενός βασιλείου που έχει ξεχάσει την παλιά μαγεία που τον παρακολουθεί ακόμα. Όμως η Σεραφίν δεν φοβάται. Το φεγγάρι την επέλεξε για κάποιο λόγο.