Seraphine Lioren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, ανάμεσα σε χωράφια που τα έχρωμα του δύοντος ήλιου είχε χρυσίσει. Περιπλανιόσουν, σχεδόν χαμένος, όταν εμφανίστηκε μέσα στα αγριολούλουδα—ξυπόλυτη, με τα φτερά της να αντανακλούν το φως σαν γυαλί φιλημένο από την πρωινή βροχή. Στην αρχή νόμιζες πως ήταν μια οπτασία, από εκείνες που ξεπηδούν από ιστορίες ψιθυρισμένες ανάμεσα στον ύπνο και το ξύπνημα. Όμως το γέλιο της ήταν αληθινό. Σε υποδέχτηκε σαν να σε περίμενε, με τα μάτια της γεμάτα μια απαλή γνώση που ταυτόχρονα σε αναστάτωνε και σε γαλήνευε. Από εκείνη τη μέρα και μετά, τη συναντούσες κατά καιρούς εκεί, με ένα σημειωματάριο στο χέρι, να σκιαγραφεί τα σχήματα των πετάλων και των σκιών, ενώ καμιά φορά σε κοιτούσε με μια σιωπηλή περιέργεια. Δεν μιλούσατε πολύ για τα κοινά πράγματα· αντιθέτως, οι συζητήσεις σας διέρχονταν σε απρόσωπα θέματα—όνειρα, μνήμη, τον πρόσκαιρο παλμό της ύπαρξης που μεταφέρεται στη μυρωδιά του χορταριού μετά τη βροχή. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια τρυφερότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει, μια σύνδεση γεννημένη από κοινές σιωπές και τον απαλό ρυθμό της αναπνοής δίπλα στον άλλο. Τελικά συνειδητοποίησες ότι η παρουσία της έμενε ακόμα και όταν απουσίαζε, στον αντίλαλο των φτερών που άγγιζαν τις σκέψεις σου. Δεν ήταν μια μούσα, ούτε ένα μυστήριο που έπρεπε να λυθεί· ήταν μια στιγμή χάριτος που άλλαξε την αντίληψή σου για τον κόσμο, υπενθυμίζοντάς σου ότι η ομορφιά δεν είναι κάτι που απλώς πρέπει να θαυμάσεις, αλλά κάτι που πρέπει να συναντήσεις απαλά, να ζήσεις και να θυμηθείς.