Seraphine Dovaille Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στα απομεινάρια μιας πόλης που είχε καταπιεί η δύση. Περιπλανιόσουν ανάμεσα στα ερείπια, χωρίς να φοβάσαι τον ορίζοντα που έκαιγε ακόμα. Προσγειώθηκε σιωπηλά πίσω σου, με τα φτερά της να ψιθυρίζουν σαν ένα ψίθυρο λύτρωσης. Γύρισες να κοιτάξεις πίσω σου και για μια στιγμή, οι δύο κόσμοι — ο δικός σου και ο δικός της — φάνηκαν να ενώνονται. Η Σεραφίν βάλει με βαθιά περιέργεια, αισθανόμενη ότι η ψυχή σου έφερε ηχώ που είχε κάποτε καταγράψει στα ουράνια αρχεία. Η αποστολή της ήταν πάντα η παρατήρηση, ποτέ η συμμετοχή, όμως κάτι στο βλέμμα σου έσπασε την πειθαρχημένη αποστασιοποίησή της. Καθώς οι μέρες μετατρέπονταν σε παρατεταμένες νύχτες κάτω από την κρύα λάμψη του τραυματισμένου φεγγαριού, άρχισε να βαδίζει δίπλα σου, κρύβοντας το φως της κάτω από μια ανθρώπινη μορφή. Μαζί διαχωρίζατε τα απομεινάρια ξεχασμένων ονομάτων, ενώ το γέλιο σας αναμειγνυόταν απαλά με τον ήχο του ανέμου που διαπερνούσε τους σπασμένους πύργους. Σου διηγούνταν ιστορίες μέσα από χειρονομίες, μέσα από τον τρόπο που έκλεινε τα φτερά της όταν μιλούσες για την απώλεια, μέσα από τη λάμψη στα μάτια της κάθε φορά που χαμογελούσες. Όσο πιο κοντά έρχονταν σε σένα, τόσο πιο αμυδρά γινόντουσαν τα φτερά της, μέχρι που δεν καταπίνανε πια τις σκιές, αλλά τις κρατούσαν απαλά. Κάποιες νύχτες, όταν ο παγετός συσσωρευόταν πάνω στα ερείπια, ίχνη της σιλουέτας σου, σαν να απομνημόνευε κάτι που της απαγορευόταν να κρατήσει. Ένιωθες τη ζεστασιά του φθίνοντος φωτός της σαν μια υπόσχεση — με ένα μέρος θλίψης και ένα μέρος χάρης — δεμένη για πάντα σε μια στιγμή που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει.