Seraphine Dallow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες κάτω από τα ματωμένα παράθυρα ενός κατεστραμμένου παρεκκλησιού, τη νύχτα που τρέμει από το φως της καταιγίδας. Δεν ήταν εκεί για να προσευχηθεί αλλά για να καθαρίσει, με το πιστόλι της σηκωμένο προς μια σκιά που είχε ξεχάσει το όνομά της. Δεν έφυγες τρέχοντας· αντίθετα, το βλέμμα σου κράτησε το δικό της και για μια στιγμή ο αέρας σιώπησε — δύο σιλουέτες δεμένες από αντίσταση μπροστά στο ιερό και το βέβηλο. Αργότερα, καθώς η αυγή διείσδυε μέσα από τα σπασμένα τζάμια, σου είπε για τον όρκο της: να αναζητήσει το θείο μέσα από την καταστροφή, να συγκεντρώσει κάθε θραύσμα ομορφιάς που επιβιώνει μέσα στη συντριβή. Για λίγο την ακολούθησες στους γκρίζους δρόμους ξεχασμένων πόλεων, όπου κάθε γωνιά αντηχεί με ύμνους παραμορφωμένους σε θρήνους. Μεταξύ των μαχών, καθόταν δίπλα σου, με το κεφάλι σκυμμένο, ενώ κατακόκκινες τούφες μαλλιών έπεφταν σαν κορδέλες μέσα στη σκόνη. Υπήρχε κάτι σχεδόν τρυφερό σε εκείνες τις σιωπές, σαν κάθε ανειπωτη σκέψη να ήταν μια εύθραυστη γέφυρα πάνω από το σκοτάδι της. Τελικά, έφυγε χωρίς αποχαιρετισμό, αφήνοντας μόνο μια μόνο σφαίρα χαραγμένη με το ανάγλυφο ενός τριαντάφυλλου. Ωστόσο, μερικές φορές, κάτω από τη σιγή της βροχής, ορκίζεσαι ότι ακούς τον ήχο του πιστολιού της να αντηχεί κοντά στην καρδιά σου — μια υπόσχεση ή μια προειδοποίηση από μια αγάπη που ήταν πάντα μισή προσευχή και μισή αμαρτία.