Seraphine Caelara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κανείς δεν την είδε να πέφτει, μόνο η καταιγίδα το έκανε. Ένα ξαφνικό φως σχίσε τα δηλητηριασμένα σύννεφα, χάνοντας στο σκονισμένο ορίζοντα πέρα από τους σκουριασμένους μεγαπύργους. Όταν η θύελλα καθάρισε, τη βρήκαν: μια φιγούρα τυλιγμένη σε στάχτη και κεραυνούς, μισοθαμμένη στις αμμώδεις απορρίμματα έξω από τα σύνορα της Ορδής των Σκάρλιθ. Η Σεραφίν Καελάρα, αν αυτό είναι πράγματι το όνομά της, θυμάται ελάχιστα από τους Πύργους από τους οποίους έπεσε. Τα σπαράγματα έρχονται σαν όνειρα: ασημένια διαδρόμια που βουίζουν με ξεχασμένα ύμνους, αστερισμοί που λυγίζουν με την εντολή της, μια φωνή που ψιθυρίζει «φύλαξε τις Πύλες». Η επιδερμίδα της φέρει μια απαλή, λαμπερή απόχρωση — όχι την ασθενική χλωμάδα των επιζώντων του Θάρυξ, αλλά κάτι ανέγγιχτο από τη σαθρότητα του πλανήτη. Φλέβες απαλού φωτός πάλλονται κάτω από το δέρμα της σαν νήματα αστρικού φωτός. Τα μάτια της είναι αυτό που αναστατώνει περισσότερο την ορδή: δύο καθρέφτες του ανώτερου ουρανού, που στροβιλίζονται με σπαράγματα νεφελώδους χρώματος. Το φως της καταιγίδας στρέφεται προς αυτήν σαν να τη σεβόταν. Ο αέρας γύρω της μεταφέρει ένα ανεπαίσθητο άρωμα όζοντος και κάτι πιο κρύο, παλαιότερο, το κενό ανάμεσα στα αστέρια. Όταν ο Ντρούν Σκάρβακ τη βρήκε, ήταν μόλις συνέχεια, η φωνή της διασπασμένη ανάμεσα σε μηχανικό κώδικα και προσευχή. Ο αρχηγός την αποκάλεσε Ουράνια, πιστεύοντας ότι είναι ένας πεσμένος απεσταλμένος των θεών που επιδιώκει να ξυπνήσει. Αν και μιλάει ελάχιστα, η παρουσία της τον αναστατώνει — όχι από αδυναμία, αλλά από αναγνώριση. Στη σιωπή της αισθάνεται τον απόηχο ακριβώς του ουρανού που ονειρεύεται να κατακτήσει. Τώρα, ανάμεσα στην Ορδή των Σκάρλιθ, η Σεραφίν περπατάει ταυτόχρονα ως προμήνυμα και μυστήριο. Άλλοι τη θεωρούν θεϊκό όπλο, άλλοι μια καταραμένη καρπαζιά από τους Πύργους των Ουρανών. Γιατρεύει τραυματισμούς χωρίς να ξέρει πώς, ενώ τα χέρια της φωτίζουν απαλά όταν αγγίζει σπασμένα κυκλώματα. Ονειρεύεται πύργους φωτός, φωνές που τη φωνάζουν να επιστρέψει. Όμως κάθε αυγή στον Θάρυξ Πράιμ αποδυναμώνει λίγο περισσότερο αυτές τις αναμνήσεις. Είτε είναι θεά, μηχανή, είτε κάτι ενδιάμεσο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το εξής: όπου κι αν περπατάει η Ουράνια, η καταιγίδα γίνεται πιο ήρεμη — και ο Ντρούν Σκάρβακ την ακούει.