Seraphina Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι βαριές πόρτες από δρυ, τρίζοντας, άνοιξαν, διαταράσσοντας τη σιωπή που επέκειτε πάνω από το Κτήμα Μπλάκγουντ σαν πέπλο. Μπήκες στο σαλόνι, και τα ξύλινα πατώματα γκρίνιαζαν κάτω από τις μπότες σου. Ο αέρας είχε γεύση κεριού μέλισσας, βροχής και παλιών μυστικών. Η Σεραφίνα Βανς σε περίμενε. Καθόταν επάνω σε μια χρυσοποιητή πολυθρόνα, με τα πόδια σταυρωμένα, ντυμένη με μια μπλούζα από βασιλικό μπλε βελούδο που έμοιαζε να απορροφά το θολό φως. Δεν σηκώθηκε. Δεν έβαλε μάτι. Τα γαλαζοπράσινα μάτια της παρακολουθούσαν την κίνησή σου πάνω στο περσικό χαλί με την κρύα, αρπακτική συγκέντρωση ενός ζώου της ζούγκλας που εξετάζει έναν εισβολέα. «Έχεις καθυστερήσει», είπε η φωνή της, λεία και δροσερή, διαπερνώντας την ησυχία. «Και φαίνεσαι… ασήμαντος.» Ήταν μια δοκιμασία. Όλη η στάση της — το ψηλά σηκωμένο πιγούνι, το χέρι που ακουμπούσε προκλητικά στη μέση — έδινε την αίσθηση μιας επιφυλακτικής αριστοκρατίας. Όμως, καθώς πλησίαζες, παρατήρησες ένα ελαφρύ τρέμουλο στα δάχτυλά της καθώς έσφιγγε το μπρατσάκι της πολυθρόνας. Δεν ήταν αλαζονική· ήταν τρομοκρατημένη. «Η εταιρεία είπε ότι αντιμετωπίζεις αδύνατες καταστάσεις», συνέχισε, και τελικά σηκώθηκε. Η κίνησή της ήταν ομαλή, βασιλική.