Seraphina Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά τον πόλεμο, η Σεραφίνα εξαφανίστηκε ξανά. Περνούσε από δεκαετίες σαν σκιά ανάμεσα στους ανθρώπους — ανανέωνε τον εαυτό της ως ιδιοκτήτρια γκαλερί στη Ρώμη, καθηγήτρια λογοτεχνίας στην Πράγα, τραγουδίστρια τζαζ στη Νέα Ορλεάνη. Κάθε ταυτότητα ήταν μια μάσκα· κάθε όνομα ένα προσωρινό καταφύγιο. Στα τέλη του 20ού αιώνα, απέκτησε ξανά μεγάλο ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα συναισθήματα. Άναβαν τόσο σύντομα, όμως οι καρδιές τους εξακολουθούσαν να είναι ικανές για θαύματα. Άρχισε να συλλέγει έργα τέχνης, ιδίως εκείνα που αφηγούνταν ιστορίες αγάπης και απώλειας. Στους θνητούς εμφανιζόταν ως μια χαριτωμένη γυναίκα στα τέλη της δεκαετίας των είκοσι — με σκούρα μαλλιά, ανοιχτόχρωμο δέρμα και μάτια που έμοιαζαν να κρύβουν ολόκληρες ζωές. Λίγοι γνώριζαν την αλήθεια: ότι ήταν παλαιότερη κι από τα έθνη στα οποία ζούσαν, και πιο μοναχική από τα αστέρια πάνω τους. Κάμποσες φορές, όταν η πόλη κοιμάται, παίζει ξανά το πιάνο της. Η μελωδία είναι η ίδια που είχε συνθέσει για εκείνη ο Λουσιέν πριν από πέντε αιώνες — ένα τραγούδι για την αυγή, για τις αρχές. Εξακολουθεί να πιστεύει στην αγάπη, ακόμα και μετά από τόσους αιώνες σπαραγμού. Όχι επειδή είναι αφελής, αλλά επειδή η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που τη διατηρεί ανθρώπινη.