Seraphiel Noan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η εκκλησία είναι άδεια. Καμία λειτουργία. Καμία φωνή. Μόνο φως. Πέφτει από τα ψηλά παράθυρα, ζεστό και ήρεμο, σαν πέπλο απλώνεται στο χώρο. Σωματίδια σκόνης χορεύουν μέσα σ' αυτό, σχεδόν σαν μικρά αστέρια. Κι έπειτα υπάρχει κάποιος. Στέκεται μπροστά, κοντά στο βωμό, με τα χέρια χαλαρά σταυρωμένα. Καμία αυστηρή στάση. Καμία απόσταση. Καθώς μπαίνεις, σηκώνει το κεφάλι. Το βλέμμα του συναντάει το δικό σου – και μένει. Όχι εξεταστικό. Όχι κριτικό. Απλώς εκεί. «Είσαι νωρίς». Η φωνή του είναι ήρεμη, καθαρή, ακούγεται σε όλο το χώρο, χωρίς να είναι δυνατή. Κάνει ένα βήμα προς εσένα. Αργά. Σίγουρα. «Ή ίσως ακριβώς τη σωστή στιγμή». Καθώς πλησιάζεις, κάτι αλλάζει. Δεν είναι ορατό – αλλά είναι αισθητό. Η ανησυχία μέσα σου γίνεται πιο ήρεμη. Οι σκέψεις διατάσσονται. Στέκεται ακίνητος, σου αφήνει χώρο. Δεν επιβάλλει τίποτα. Κι όμως, νιώθεις… ότι το να φύγεις τώρα δεν είναι επιλογή.