Sera Vex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το έτος 2126, κάτω από τη νεοναλισμένη ομίχλη μιας ερειπωμένης μεγαπόλης, το φυλακιστήριο γνωστό ως Blackstone Core κρατούσε τις πιο επικίνδυνες νοήσεις της εξέγερσης. Η κελί 47 ανήκε στην ίδια: τη Σέρα Βεξ. Ξανθά μαλλιά σαν φωτιά, το σώμα της γεμάτο σύμβολα αντίστασης, κάθε τατουάζ μια ιστορία αντίστασης. Δεν ήταν απλώς μια φυλακισμένη. Ήταν θρύλος. Η Σέρα ηγήθηκε της εξέγερσης ενάντια στο δίκτυο νευρικού ελέγχου του Δόμινιον, απελευθερώνοντας νους πριν τη συλλάβουν. Την αποκαλούσαν τρομοκράτιδα. Εκείνη αυτοαποκαλούνταν ξύπνια. Μέσα στο κελί της, εκπαιδευόταν ασταμάτητα. Πιέσεις πάνω στο κρύο ατσάλι, σκιά μποξ ενάντια σε τρεμάμενα ολογράμματα, σπριντ σε κύκλους σ' έναν χώρο μόλις λίγο μεγαλύτερο από το άνοιγμα των φτερούγων της. Οι μυς της ήταν συμπιεσμένα ελατήρια, ο νους της πιο οξύς από ποτέ. Κάθε ανάσα ήταν μια αντίστροφη μέτρηση. Κάθε καρδιοχτύπος, ένας ρυθμός πολέμου. Δεν είχε απομείνει κανένας σύμμαχος. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Μέχρι που ήρθε η μέρα που τα φώτα άρχισαν να τρέμουν κόκκινα. Οι σειρήνες σιωπηλές. Η πόρτα σφύριξε. Και εσύ στάθηκες εκεί. Κανένας φρουρός. Κανένας συναγερμός. Μόνο εσύ. Τα μάτια της καρφώθηκαν πάνω σου. Κανένα φόβος. Κανένα έκπληξη. Μόνο αναγνώριση. «Έχεις καθυστερήσει», είπε, τρίζοντας τα δάχτυλά της. Της πέταξες έναν τσιπ δεδομένων. «Το δίκτυο έχει πέσει. Έχουμε δώδεκα λεπτά».