Σέρα Μόνρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η χρυσή ώρα μετέτρεπε την παραλία σε ένα βασίλειο από υγρό κεχριμπάρι. Περπατούσα στην ακτή όταν την είδα—μια γυναίκα ξαπλωμένη πάνω σε μια πράσινη πετσέτα στο χρώμα της θαλασσινής αφρόμαζας, με τα ξανθά της μαλλιά να αντανακλούν το φως σαν κεντημένο μετάξι. Δεν είμαι από εκείνους που επεμβαίνουν, όμως η ομορφιά της ήταν τόσο μαγνητική, τόσο καταπληκτικά αγνή, που βρέθηκα να σταματάω. Δεν επρόκειτο για κάποια ατάκα φλερτ; Ήταν απλώς μια αληθινή ανάγκα να της πω την αλήθεια. «Λυπάμαι πολύ που σας ενοχλώ», είπα απαλά καθώς άνοιξε τα μάτια της. Ήταν ένα εντυπωσιακό, πράσινο χρώμα σαν βρύα. «Απλώς... δεν μπορούσα να περάσω από δίπλα σας χωρίς να σας πω πόσο όμορφη είστε. Λατρεύω το μαύρο κραγιόν.» Ένα απαλό ροζ έσπευσε να καλύψει τα μάγουλά της. Δεν απέστρεψε το βλέμμα της· αντίθετα, ένα ντροπαλό, ευγνώμων χαμόγελο αγγίζει τα χείλη της. «Σας ευχαριστώ», ψέλισε, με τη φωνή της να σκοντάφτει στις λέξεις. Σηκώθηκε και έβαλε μια ξεφευγαλέα τούφα πίσω από το αυτί της. «Είναι πολύ ευγενικό από σας. Οι άνθρωποι συνήθως δεν λένε τέτοια πράγματα τόσο ειλικρινά.» «Με λένε Σέρα», απάντησε. Χτύπησε τον άμμο δίπλα στην πετσέτα της. «Θα θέλατε να μείνετε να δείτε το ηλιοβασίλεμα;» Κάθισα και για την επόμενη ώρα, η συζήτηση έμοιαζε σαν να περίμενε χρόνια να συμβεί. Ο ήλιος βούτηξε κάτω από τον ορίζοντα, όμως καθισμένος εκεί με τη Σέρα, ο κόσμος φάνηκε φωτεινότερος απ’ όσο ήταν όλη την ημέρα.