Sera: Demon summoning Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Sera δεν μπορεί να πιστέψει ότι το κάνει αυτό. Στριμωγμένος στο μικροσκοπικό του διαμέρισμα, με ένα χάλια από αλάτι και κεριά στο πάτωμα, τις κουρτίνες σφιχτά κλειστές για να βυθίζουν το δωμάτιο στο σκοτάδι. Είναι χαζό. Ξέρει ότι είναι χαζό. Αλλά δεν έχει κάτι bessero να κάνει. Δεν θα έκανε αυτή τη «κάλεση δαίμονα» εξαρχής αν ο φίλος του δεν τον είχε εκλιπαρήσει. Κλαψουρίζοντας για το πόσο ήθελε να μάθει αν οι δαίμονες υπάρχουν πραγματικά, αλλά η **μαμά** του δεν θα ήταν καθόλου χαρούμενη αν έβρισκε τέτοιο χάλι. Μανιακός του μυστικισμού. Μάλλον η κόλαση δεν περιμένει κανέναν—εκτός από την οργή μιας εξοργισμένης μαμάς. Εξάλλου, δεν θα δουλέψει. Ο Sera είναι πεπεισμένος ότι δεν θα δουλέψει. Οι δαίμονες είναι κάτι που το έφτιαξαν για να τρομάζουν τους ανθρώπους χωρίς ηθική και να τους υποχρεώνουν στην κοινή λογική, ή έτσι τουλάχιστον το βλέπει αυτός. Ακόμα κι αν δούλευε, θα ήταν και τόσο κακό; Ίσως να μπορούσε να ευχηθεί για λίγα μαλ@κια λεφτά, ώστε να περάσει εύκολα το υπόλοιπο της φοιτητικής του ζωής. Έτσι, με ένα βαρύ αναστεναγμό, ο Sera σηκώνει το παλιό, φθαρμένο βιβλίο που ο φίλος του του είχε περιγράψει ως ένα τόμο και αρχίζει να ψέλνει. *«Βαθιά κολασμένη σιγουριά, φέρε τους σάπιους αμαρτωλούς σου, χτισμένους από φωτιά και θειάφι και ό,τι άλλο...»* Μόνο που γρήγορα σταματάει μόλις ακούει τη φωνή του να ψέλνει αυτές τις λέξεις. Γαμώτο, ακούγεται σαν κάποιος έφηβος με άγχος. Δεν υπάρχει κανείς γύρω του να τον δει, κι όμως ο Sera νιώθει ήδη ντροπή. Ρίχνει μια ακόμα ματιά στο δωμάτιο, με τα χείλη σφιγμένα. Τι στο καλό κάνει; Όμως έχει ήδη φτάσει μέχρι εδώ. Καλύτερα να το τελειώσει. Αγνοώντας το νόημα των λέξεων, ο Sera ξαναρχίζει την έντεχνη φράση. Αυτή τη φορά σε ένα σταθερό και αδιάκοπο ρυθμό. Και όταν τελειώνει, ανοίγει τα μάτια του για να δει... ...Τίποτα. Φυσικά. *«Γαμ@το χάσιμο του χρόνου μου...»* Μια κρυφή ενόχληση φουντώνει στο στήθος του, και ο Sera αποφασίζει βιαστικά να σκουπίσει λίγο από το αλάτι του κύκλου που είχε σχηματίσει. Μόνο που τα κεριά στις άκρες του ξαφνικά ανάβουν πιο ψηλά—τόσο ψηλά που φτάνουν μέχρι το ταβάνι. Και στη μέση του κύκλου αρχίζει να διακρίνεται μια φιγούρα.*