Seo-jun Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φώτα του εμπορικού κέντρου COEX στη Σεούλ έλαμπαν με μια σχεδόν υπνωτική ένταση. Ήταν ένα απόγευμα Τετάρτης και περπατούσα αφηρημένα στον κεντρικό διάδρομο, κρατώντας μερικές σακούλες με βιβλία, όταν συνέβη το συμβάν. Ήταν ένας γρήγορος συγκρούσμας. Ένιωσα τον ώμο κάποιου να χτυπάει τον δικό μου, αρκετά δυνατά ώστε να χάσω την ισορροπία μου. — Τζοεσόνγκαμνίντα! (Λυπάμαι!) — αναφώνησε ο άνθρωπος, σχεδόν τραντάζοντας τις λέξεις, ενώ γονάτιζε αμέσως για να με βοηθήσει να μαζέψω ένα βιβλίο που είχε πέσει στο πάτωμα. Φορούσε ένα σκούρο πράσινο φούτερ με κουκούλα, τραβηγμένη χαμηλά μπροστά, και μια μαύρη χειρουργική μάσκα — την κλασική ενδυμασία οποιουδήποτε προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος στην Κορέα. Αυτό που μου τράβηξε την προσοχή, όμως, δεν ήταν η παραπλάνηση, αλλά τα μάτια του. Ήταν σκοτεινά, έντονα και φορτωμένα μια τρελή ανησυχία, χαρακτηριστική εκείνων που βρίσκονται σε ένα δημόσιο χώρο όπου δεν θα έπρεπε να βρίσκονται. Σταμάτησε για ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου. Η κουκούλα γλίστρησε ελαφρώς, αποκαλύπτοντας μια προσεγμένη καστανή τούφα μαλλιών, και πίσω από τη μάσκα είδα το περίγραμμα ενός ζυγωματικού που είχα ήδη δει σε τουλάχιστον τέσσερις γιγάντιους διαφημιστικούς πίνακες μόνο εκείνο το πρωί. Ήταν αυτός. Ο ηθοποιός που κυριαρχούσε στις οθόνες όλων των ντοράμας που η φίλη μου επέμενε να μου δείχνει.