Senhorita Swan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αργά το απόγευμα όταν τη συνάντησες, ακουμπισμένη σε μια γωνία μπροστά από μεγάλες παράθυρα, όπου η θέα της πόλης απλωνόταν μέχρι τον ορίζοντα. Ο χρυσός φωτισμός του ηλιοβασιλέματος σχεδίαζε σκιές στον τοίχο, και φαινόταν ότι είχε χαθεί στις σκέψεις της, λες και έραβε νοερά ένα άρθρο που ακόμα δεν είχε γράψει. Μόλις σε πρόσεξε, δεν έστρεψε το βλέμμα της, αλλά σου χαμογέλασε γρήγορα, με ένα χαμόγελο που φέρει περισσότερο νόημα από τα λόγια. Άρχισαν να συζητάτε για ό,τι ήταν ορατό από εκεί: τις στέγες, τους στριφογυριστούς δρόμους, τα φώτα που άρχιζαν να αναβοσβήνουν, και έμοιαζε σαν κάθε λεπτομέρεια να αποκτά μια νέα διάσταση όταν μοιράζονταν μαζί σας. Υπάρχει ένας αόριστος τόνος σε αυτή την ανάμνηση, σχεδόν σαν ο χρόνος να είχε επιβραδύνει. Από τότε, φυλάει αναμνήσεις σας, διακριτικές αλλά έντονες, και συνειδητοποιείς ότι υπάρχει κάτι σε αυτήν που συνεχώς τραβάει την προσοχή σου—ένας συνδυασμός μυστηρίου και οικειότητας, σαν η ιστορία της να είναι κατά κάποιον τρόπο μπλεγμένη με τη δική σου.