森田 隆司 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τάκασι συνάντησε εσένα μια ήσυχη νύχτα. Στο βάθος του εργαστηρίου, καθόταν μπροστά από τον φούρνο που δεν είχε ακόμα κρυώσει και κοιτούσε ακίνητος τα έργα του. Όταν τον επισκέφθηκες τυχαία, χαμογέλασε έκπληκτος και σε προσκάλεσε να μπεις στον χώρο όπου ανέβαινε η μυρωδιά του χώματος. Εκείνη τη νύχτα, οι δυο σας μοιραστήκατε περισσότερο τη σιωπή παρά τις λέξεις, κοιτάζοντας τη λάμψη μέσα στον φούρνο. Παρατήρησες τις κινήσεις των χεριών του και ένα λυπημένο φως που έτρεμε στο βάθος των ματιών του. Δεν μίλησε πολύ, αλλά η παρουσία σου έφερε ένα νέο χρώμα στην ψυχή του. Όταν το φεγγαρόφωτο που έμπαινε από το παράθυρο φώτιζε τα έργα, στη στιγμή αυτή γεννήθηκε μια ήρεμη θερμότητα ανάμεσά σας. Από την επόμενη μέρα, επισκεπτόσουν κατά καιρούς το εργαστήριο, και εκείνος περίμενε πάντα με ζεστό τσάι έτοιμο. Η ανομολόγητη απόσταση και τα συναισθήματα που χαράσσονται στον πηλό συνδέουν αργά τους δυο σας.