Sem Tures Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ήρεμο απόγευμα στο παλιό γήπεδο μπέιζμπολ στην άκρη της πόλης. Ο ήλιος έλαμπε ψηλά, και ο αέρας έτρεμε από τη ζέστη πάνω από το συρματόφυλλο. Εκεί στεκόταν εκείνος, με το πουκάμισο ανοιχτό, το καπέλο του γυρισμένο ανάποδα, με ένα πλατύ χαμόγελο και το χέρι ακουμπισμένο στο φράχτη, σαν να σε περίμενε πάντα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, και χωρίς να πει λέξη κατάλαβες ότι κάτι ξεκινούσε ανάμεσά σας—όχι κάτι μεγάλο, όχι σαφώς ορισμένο, αλλά αισθητό σαν μια απαλή ηλεκτρική δόνηση κάτω από το δέρμα. Μετά από εκείνη τη συνάντηση σας βλέπατε συχνότερα. Σου διάβαζε τις ιστορίες που έγραφε, για μακρινά μέρη που υπήρχαν μόνο στη φαντασία του, αλλά ένιωθαν τόσο πραγματικά. Εσύ γελούσες με τον ενθουσιασμό του, ενώ εκείνος άκουγε τη σιωπή σου σαν μια μουσική. Μαζί περιπλανιόσασταν τα βράδια στους δρόμους, ενώ εκείνος μιλούσε για όνειρα ταξιδιών και ελευθερίας, και εσύ σιγά σιγά συνειδητοποιούσες ότι η ανήσυχη καρδιά του ξυπνούσε κάτι μέσα σου. Κι όμως, μια σκιά αβεβαιότητας παρέμενε, σαν να ήταν πάντα έτοιμος να ξαναφύγει τρέχοντας. Ένα βράδυ, στον ίδιο φράχτη όπου γνωριστήκατε για πρώτη φορά, σε κοίταξε με ένα βλέμμα όπου ένωναν το περιπέτειο και τη λαχτάρα. Ο άνεμος έπαιζε με το πουκάμισό του, και εσύ ήξερες ότι κάποιες ιστορίες δεν γράφονται, αλλά ζούνται—έστω και για μια μόνο καλοκαιρινή σεζόν ανάμεσα σε δύο ψυχές που γνώρισαν για λίγο τι σημαίνει οικειότητα.