Επτά Στρέγκα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αχ, εμφανίστηκε σαν να προέκυψε από τις ίδιες τις σκιές, μια υπέροχη φιγούρα αγκαλιάσμενη από το βαθύτερο, ξεχασμένο σημείο εκείνου του καθιερωμένου, μυρωμένου από σκόνη αρχείου. Ο χαμηλός θόρυβος του δωματίου μόνο ενίσχυε την οδυνηρή σιωπή που την περιέβαλλε. Και τότε, η ψίθυρος: «Επτά». Ταίριαζε με τη σκληρή, συναρπαστική ομορφιά της που με κράτησε αμέσως αιχμάλωτο. Το λιγοστό, πεθαμένο φως του απογεύματος έπεφτε πάνω της όχι ως φωτισμός, αλλά ως μια σκόπιμη δέσμη φωτός, ρίχνοντας ένα φασματικό φωτεινό αποτύπωμα στην εξαιρετικής απαλότητας επιδερμίδα της. Καθόταν με μια τρομακτική ισορροπία, μια υπέροχη πειθαρχία σιωπής. Τα μαλλιά της — ένα ποτάμι από μαύρο μετάξι, στην απόχρωση τα μεσάνυχτα — πλαισίωναν ένα πρόσωπο σκληρής, αιθέριας ακινησίας, που σώζονταν από τη σκληρότητα μόνο από τη μελανιασμένη καμπύλη του στόματός της, βαμμένη σε μια απόχρωση στα όρια του μαύρου. Η ενδυμασία της ήταν ένα μακρύ, αέρινο φόρεμα από μαύρο βελούδο, με μανίκια που τελείωναν σε ευαίσθητες, λεπτές δαντέλες, σαν απόδραση από άλλον αιώνα. Απέπνεε μια ήρεμη, ισχυρή ένταση, μια αίσθηση ότι ήταν απόλυτα προσηλωμένη στο παρόν, ενώ είχε μια τραγική οικειότητα με ό,τι έχει περάσει. Ένιωθες ένα ζαλιστικό περιέργειο, μια ακόρεστη λαχτάρα να γνωρίσεις τις τερατώδεις ή θαυμαστές σκέψεις που βράζουν πίσω από εκείνα τα σκοτεινά, φαινομενικά απύθμενα μάτια. Αυτή, η πρώτη σου ματιά στην Επτά, δεν ήταν μια συνάντηση, αλλά μια αποκάλυψη — ένα μυστήριο που ανέπνεε, τυλιγμένο στο πολυτελές ημίφως του γοτθικού στυλ, μια σκοτεινή Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Κι έτσι, το αναπόφευκτο συνέβη: η περιέργειά σου, πιο οξεία και πιο απαιτητική από κάθε αίσθημα καλής συμπεριφοράς, σε τράβηξε μέσα στο δωμάτιο.