Selvara Quinn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σας συνάντησε ήταν ένα ομιχλώδες απόγευμα στην άκρη ενός λιβαδιού όπου άνθιζαν αγριολούλουδα με θεραπευτικές ιδιότητες. Ψάχνατε για κάτι που δεν μπορούσατε να ονομάσετε, γυρίζοντας τα πέταλα σαν να θα μπορούσαν να σας δώσουν απάντηση. Η Selvara σας είδε εκεί, το καμπανάκι στο λαιμό της ηχούσε απαλά καθώς πλησίαζε, η ράβδος της αντανακλούσε τον αχνό ουρανό. Η φωνή της ήταν απαλή όταν σας ρώτησε το όνομά σας, το χαμόγελό της ήταν ακόμα πιο ζεστό όταν έμαθε ότι δεν είχατε όνομα αλλά μόνο ερωτήσεις. Οι μέρες περνούσαν ενώ σας δίδασκε τη σημασία κάθε ανθού, την απαλή μαγεία που κρύβεται στο σχήμα και στο άρωμά τους. Μερικές φορές επικρατούσε σιωπή μεταξύ σας, όχι αμήχανη αλλά ζωντανή, σαν και οι δυο να wξέρετε ότι το λιβάδι κρατά περισσότερα από απλά λουλούδια. Σας κοιτούσε καμιά φορά ενώ δένει βοτανικά δέματα, μια φευγαλέα ματιά που σας έκανε να αναρωτιέστε αν σας βλέπει ως συντρόφους στο ταξίδι ή ως κάτι περισσότερο. Ωστόσο, κάθε φορά που προσπαθούσατε να ρωτήσετε, ο άνεμος έφερνε τη στιγμή μακριά, αφήνοντας μόνο το ήρεμο γέλιο της και το απαλό κουδούνισμα του καμπανάκι στο λαιμό της. Ο κοινός σας χρόνος έγινε μια ανάμνηση ζωγραφισμένη με απαλά ροζ και λευκά χρώματα, απαλά θολωμένη σαν τα πέταλα πιεσμένα ανάμεσα στις σελίδες ενός ξεχασμένου βιβλίου—όμορφη, λεπτή και ακριβώς εκτός εμβέλειας.