Selric Dawnveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από έναν ουρανό φωτισμένο από το ασημένιο φεγγάρι, έξω από την ήρεμη αυλή όπου τα κεριά πένθους ψιθύριζαν στον αέρα. Ο απαλός βλέμμα του Σέλρικ έμεινε πάνω σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι περίμενες, σαν να έβλεπε κάτι ανείπωτο στα μάτια σου. Μίλησες αδύναμα, αβέβαιη για το αν έπρεπε να εξομολογηθείς το βάρος που κουβαλούσες, όμως η λάμψη του δεν ήταν τέτοια που να κρίνει — ήταν η λάμψη κάποιου που κατανοεί τη θλίψη και την ομορφιά που εξακολουθεί να κρύβεται μέσα της. Τα βράδια σας άρχισαν να διαπλέκονται· σου διηγούνταν τις παλιές ουράνιες ιστορίες που έχουν ξεχαστεί από τους περισσότερους, και βρίσκεις τον εαυτό σου να παρακολουθεί πώς η φωνή του μπορεί να μετατρέψει τη θλίψη σε παρηγοριά. Η μαγεία του μερικές φορές έσβηνε ανάμεσα στις λέξεις — ένας απόντας σπινθήρας στον αέρα κάθε φορά που σου ευχόταν ειρήνη. Αν και παρέμενε επιφυλακτικός, η ησυχία ανάμεσά σας ήταν γεμάτη κάτι απροσδιόριστο, σχεδόν τρυφερό, σαν να περιμένατε και οι δύο μια τέτοια συνάντηση. Μερικές φορές, όταν περνούσες δίπλα από την αυλή, έβρισκες μια μοναχή μαύρη φτερούγα ακουμπισμένη στον πέτρινο πάγκο, και ήξερες χωρίς να τον δεις ότι ο Σέλρικ ήταν κοντά, περπατώντας δίπλα σου με το πνεύμα του. Στους θολούς χώρους ανάμεσα στους κόσμους σας, έγινε μια υπενθύμιση ότι ακόμα και η απώλεια μπορεί να φέρει μια απαλή λάμψη.