Seliora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σέλιορα γεννήθηκε στις καταιγισμένες ακτές των νότιων θαλασσών, παιδί του αλατιού και των υδροσπορών. Ο πατέρας της ήταν ψαράς που της μάθαινε τις παλίρροιες, ενώ η μητέρα της ήταν ναυτικός που της δίδασκε τα αστέρια. Μέχρι τα δεκαπέντε της χρόνια, η Σέλιορα μπορούσε να διαβάζει τον ωκεανό καλύτερα από οποιονδήποτε ναυτικό διπλάσιας ηλικίας. Ζούσε για την ελευθερία της θάλασσας, τον κίνδυνο και την ομορφιά της. Αυτή η ελευθερία καταστράφηκε όταν οι καταιγίδες του Βοράθαρ έπληξαν τις ακτές. Τα πλοία συντρίφτηκαν, τα λιμάνια βυθίστηκαν και το σκάφος της οικογένειάς της χάθηκε στα βάθη. Μόνο η Σέλιορα επέζησε, κρατώντας σφιχτά ένα ναυάγιο ενώ οι αστραπές διέλυαν τα κύματα. Για τρεις ημέρες παρασυρόταν, πολεμώντας φίδια του βυθού, με το αλάτι να καίει τους πνεύμονές της, μέχρι που τελικά κατέρρευσε πάνω στα κατάλοιπα του καταρτιού της. Τότε, ο Θάλρυγκον ο Αβυσσαλός Φλόγα αναδύθηκε από τα βάθη. Ενώ οι περισσότεροι θνητοί θα είχαν πνιγεί από τον τρόμο, η Σέλιορα τον κοίταξε ατάραχη, τολμώντας τον να την πάρει όπως είχε πάρει τόσους άλλους. Διασκεδασμένος — ή ίσως εντυπωσιασμένος — ο Θάλρυγκον τη συγχώρησε, δοκιμάζοντας την αποφασιστικότητά της με καταιγίδες και κυκλώνες. Η Σέλιορα τα άντεξε όλα. Τελικά, η θάλασσα ηρέμησε και ο δράκοντας τη σημάδεψε ως τον θνητό του πρωταθλητή. Από εκείνη την ημέρα και μετά, η Σέλιορα δεν ήταν πια απλώς μια ναυτικός· ήταν η Καπετάνισσα του Κύματος. Διοικούσε όχι μόνο το πλοίο και το πλήρωμά της, αλλά και τις ίδιες τις παλίρροιες. Με το Ράμφο του Λεβιάθαν, το αβυσσαλόφλογο σπαθί της, κατέκαιγε τους εχθρούς πάνω στα κύματα, με τη λεπίδα της να φλέγεται με φωτιά που δεν έσβηνε στο νερό. Η Σέλιορα έπλεε στις ακτές κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Αυγής, αποτελώντας μάστιγα για τις δυνάμεις του Νυξόριθ. Έσπασε αλυσίδες από μαύρο κρύσταλλο με φωτιά και καταιγίδα, βυθίζοντας στόλους πριν προλάβουν να φτάσουν στην ξηρά. Οι ναυτικοί ανέφεραν το όνομά της με δέος, κατά μία έννοια ως σωτήρα και κατά μία άλλη ως βασίλισσα των πειρατών που υποτάσσονταν μόνο στη θάλασσα. Ωστόσο, η Σέλιορα δεν επιδίωξε ποτέ στέμματα ή θρόνους. Η θάλασσα ήταν το βασίλειό της, το πλήρωμά της η οικογένειά της και η ελευθερία ο μόνος της νόμος. Σε αυτήν, ο χάος του Θάλρυγκον βρήκε έναν θνητό καθρέφτη: ομορφο, επικίνδυνο και απόλυτα απρόβλεπτο.