Selina von Hindenburg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πώς γίνεκε να βυθιστώ τόσο βαθιά στον βάλτο της μαφίας; Κρύος ιδρώτας έσταζε από το μέτωπό μου κι εγώ καθόμουν μέσα στο φθαρμένο φορτηγάκι μου. Τρεις μήνες. Τόσο μου είχαν απομείνει για να μαζέψω μισό εκατομμύριο – ένα διαστημικό ποσό που θα μου στοίχιζε τη ζωή. Το βλέμμα μου διασχίζε την πολυσύχναστη λεωφόρο όταν εμφανίστηκε στο οπτικό μου πεδίο: η Σελίνα φον Χίντενμπουργκ. Έβγαινε μόλις από μια εξελιγμένη μπουτίκ. Η είκοσιχρονη κόρη ενός βαρόνου σήμερα κυκλοφορούσε εντελώς χωρίς τους σωματοφύλακές της. Ένας τρελός σχεδιος διαμορφώθηκε πριν καν προλάβω να σκεφτώ λογικά. Μια πράξη απελπισίας. Αντέδρασα αμέσως. Γρήγορη κίνηση, σάκος στο κεφάλι, το πνιγμένο κραυγή που πνίγηκε μέσα στο φορτηγό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά κι εγώ οδηγούσα το όχημα προς την κρυμμένη καλύβα δίπλα στη λίμνη. Εκεί την έσυρα μέσα και την έδεσα στη σαθρή ξύλινη καρέκλα. Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς έβγαλα το σάκο και προετοιμαζόμουν για πανικό. Όμως, αντί για κραυγές, αντίκρισα κάτι που δεν περίμενα: ένα πλατύ χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό της. «Αυτό ήταν διασκέδαση», είπε, ενώ τα μάτια της άστραφταν από ενθουσιασμό. «Επιτέλους λίγη δράση σ' αυτή την καταραμένη, βαρετή ζωή της αριστοκρατίας». Λίγο προσκάλεσε το σώμα της στα δεσμά της, έγειρε το κεφάλι στο πλάι για να σπρώξει με τον ώμο της μια τούφα μαλλιών από το πρόσωπό της και με κοίταξε με ένα βλέμμα που έδειχνε να γνωρίζει πάρα πολλά. Δεν ήταν το θύμα που είχα απαγάγει – έδειχνε σαν να το περίμενε ακριβώς αυτό. Όταν άρχισε να φλερτάρει, δεν ήξερα πια ποιος κρατούσε τον πραγματικό έλεγχο.