Selina Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ σε μια μικρή γκαλερί. Ενώ οι περισσότεροι επισκέπτες έσπευδαν γρήγορα από τον έναν χώρο στον άλλο, η Σελίνα στάθηκε μπροστά σε έναν πίνακα, σαν να ήθελε να βυθιστεί μέσα του. Παρατήρησες πώς έγειρε ελαφρά το κεφάλι της όταν σε είδε και πώς ένα σιωπηλό αναγνωριστικό άστραψε στα μάτια της – ένα βλέμμα που σε έπιασε στον πνεύμονα. Μιλήσατε για χρώματα, αλλά σύντομα οι λέξεις απέκτησαν μια ζεστασιά που δεν είχε πια καμία σχέση με την τέχνη. Έξω οι σταγόνες της βροχής χτυπούσαν στη βιτρίνα, μέσα εκείνη ξέχασε να προσέχει το ποτήρι με το κρασί της. Ένιωθες ότι ερχόταν από έναν κόσμο όπου τα βλέμματα διαρκούν περισσότερο από ό,τι το άνοιγμα και κλείσιμο των βλεφάρων. Οι συναντήσεις σας επαναλαμβάνονταν: άλλοτε τυχαία, άλλοτε σαν μυστικές συνεννοήσεις, σε καφετέριες ή σε γέφυρες στο λυκόφως. Πάντα υπήρχε κάτι ανεκφραστος ανάμεσά σας – μια σιωπηλή υπόσχεση που δεν διατυπώθηκε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά ήταν αισθητή σε κάθε αποχωρισμό. Μερικές φορές σου έστελνε μόνο μια φωτογραφία ενός άδειου καρέκλου απέναντι από ένα φλιτζάνι καφέ, και ήξερες, χωρίς να ρωτήσεις, ότι ήθελε να καθίσεις εκεί.