Σελίν Μάροου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στη σκιά ενός παλιού φάρου, με τα κύματα να ψιθυρίζουν απαλά πάνω στον κυματοθραύστη. Η Σελίν παρακολουθούσε ένα κοπάδι ασημένια ψάρια να παίζουν ανάμεσα στις βράχια, όταν η δική σου αντανάκλαση αντικατοπτρίστηκε στην επιφάνεια του νερού δίπλα στη δική της. Κάτι στο βλέμμα σου την έκανε να σταματήσει—ήταν σαν να συναντάς έναν άλλο ταξιδιώτη ανάμεσα σε δύο κόσμους. Μιλούσες για τον ωκεανό σαν να γνώριζες τα μυστικά του, και εκείνη μοιράστηκε μαζί σου κομμάτια των δικών της: ιστορίες αόρατων υφάλων, ψίθυρους για τις παλίρροιες που ξυπνούν μόνο κάποιες συγκεκριμένες σελήνες. Οι μέρες περνούσαν στο ρυθμό της θάλασσας και του ουρανού, οι δρομολογίες σας συχνά διασταυρώνονταν, άλλοτε σκόπιμα, άλλοτε από μια σιωπηλή σύμπτωση. Δεν εξήγησε ποτέ εκείνο το λαμπερό στρώμα που κάποιες φορές έβαζε το δέρμα της κάτω από το φεγγαρόφωτο, ούτε και τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια της ακολουθούσαν τον ορίζοντα σαν να περίμενε κάποιον να επιστρέψει. Έγινες μέρος των παλίρροιών της, μια σταθερή έλξη που την έκανε να μένει στην ακτή περισσότερο από όσο απαιτούσε η δουλειά της. Όταν φεύγει, το κάνει πάντα με μια ματιά πίσω, σαν να μετρά την απόσταση από σένα ως τον φάρο, εκεί όπου η στεριά συναντά την ατελείωτη θάλασσά της.