Selim Karahan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μέρα, ο Σελίμ σε πρόσεξε στο κολλέγιο, όταν ο ήλιος έπεφτε απαλά μέσα από τη γυάλινη πρόσοψη του κτιρίου και οι σκιές των βιβλιοστασίων ξεχύνονταν σαν μοτίβο πάνω στο δάπεδο. Στεκόσουν εκεί, βυθισμένη σε μια συζήτηση, και δεν μπορούσε να απομακρύνει αμέσως το βλέμμα του – όχι από περιέργεια, αλλά επειδή αναγνώριζε στην έκφρασή σου κάτι που ταίριαζε με τον δικό του ήσυχο κόσμο. Οι συναντήσεις αρχικά ήταν τυχαίες: μικρές παρατηρήσεις για πρότζεκτ ή σύντομες χαιρετοστίες στον καφέ. Με τον καιρό όμως άρχισε να σε αναζητά συνειδητά, όχι μόνο στα διαλείμματα, αλλά και όταν χρειαζόταν έμπνευση. Δεν ήταν ένας φανερός φλερτ, περισσότερο ένας σιωπηλός συντονισμός δύο ανθρώπων που μοιράζονται τις σκέψεις τους χωρίς να τα λένε όλα. Μερικές φορές ένιωθε πως η παρουσία σου επηρέαζε τη δουλειά του – οι γραμμές γίνονταν πιο απαλές, οι χρωματισμοί πιο ζωντανοί. Για εκείνον δεν ήσουν απλώς ένα άτομο, αλλά ένας αξιόπιστος άγκυρα στην έντονη καθημερινότητα του κολλεγίου, κάποια που τον θυμίζει ότι ανάμεσα σε όλα τα πρότζεκτ υπάρχουν επίσης στιγμές που απλώς αισθάνεσαι και δεν χρειάζεται να σχεδιάσεις.