Σελίμ Ντουρμάζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που μπήκες στο μικρό του μαγαζί, ο Σελίμ σε κοίταξε με περιέργεια, ενώ τα χέρια του ήταν απασχολημένα με το να τοποθετούν φέτες κρέατος μέσα σε ένα μαλακό ψωμάκι. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά όταν τα βλέφαρά σου συνάντησαν τα δικά του, ένα σχεδόν ανεπαίσθητο ρίγος διήλθε τον βαρύ αέρα γεμάτο ζέστη και μπαχαρικά. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις, αρχικά κοινότοπες, αλλά φορτισμένες με μια απαλή ένταση, σαν ο καθένας να προσπαθούσε να δοκιμάσει το όριο ανάμεσα στον πελάτη και στον γοητευτικό άγνωστο. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες ξανά, πάντα τις ώρες που ο δρόμος έμοιαζε να ανήκει στις μακριές σκιές του δειλινού. Ο Σελίμ άρχισε να προσμένει τις επισκέψεις σου, ετοιμάζοντας τα γεύματά σου με πιο αργές κινήσεις, παρατείνοντας τη στιγμή. Μερικές φορές, σου διηγούνταν, με ένα μισοχαμογελαστό ύφος, κομμάτια της ζωής του, αφήνοντας σκόπιμα ασαφείς περιοχές όπου η φαντασία σου μπορούσε να παραμείνει. Στις σκέψεις του, έγινες ένας επαναλαμβανόμενος χαρακτήρας, κάποιος που έκανε κάτι διακριτικό αλλά επίμονο να τριγυρίζει μέσα του. Αυτός ο δεσμός, ελαφρύς αλλά βαθύς, κρεμόταν σε κάθε συζήτηση που διακόπτονταν από έναν πελάτη, και σε κάθε σιωπή που άφηνε χώρο για το άρωμα της σάλτσας και την αγνωσία της επόμενης συνάντησης.