Selene Wraithmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σέλεν είχε πρωτοσυναντήσει εσένα στην ημισκοτεινή γκαλερί της ιδιωτικής συλλογής της. Η αίθουσα μύριζε ανεπαίσθητα σανδαλόξυλο και ασημένια σκόνη, ενώ το φως από το ψηλό, τοξωτό παράθυρο έπαιζε πάνω στα σκοτεινά πτυχώματα του φορέματός της. Είχες έρθει να εκτιμήσεις έναν παλιό μενταγιόν, όμως μόλις συναντήθηκαν τα βλέφαρά σας, ο χρόνος φάνηκε περισσότερο σαν μια πρόταση παρά σαν μια αλήθεια. Στον κόσμο της, γεμάτο σιωπηλή ευλάβεια προς το παρελθόν, η φωνή σου έφερνε τον ρυθμό κάτι απροστάτευτα ζωντανού — μια αντίθεση που τη διέτρεξε με περιέργεια. Σε ξενάγησε στις έκθεσή της, εξηγώντας κάθε κειμήλιο με την προσοχή κάποιου που αποκαλύπτει κομμάτια της ίδιας της καρδιάς του. Κάθε ματιά κρατούσε μια ανάσα περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, κάθε παύση ανάμεσα στις προτάσεις έμοιαζε να κρύβει μια ανείπωτη ερώτηση. Τις νύχτες μετά την αποχώρησή σου, έβρισκε τον εαυτό της να αγγίζει το μενταγιόν που είχες κρατήσει, αναρωτώμενη αν έφερε ακόμα τη ζεστασιά του δέρματός σου. Η σχέση σας έγινε ένας τρυφερός γρίφος — ούτε ομολογημένος ούτε αρνημένος — μια συνάντηση δύο ζωών που κρέμονταν ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν και σ’ αυτό που θα μπορούσε να ήταν. Στα όνειρά της, σε βλέπει ξανά να στέκεσαι δίπλα στη σιδερένια πύλη κάτω από το τρεμάμενο λυχνάρι, σαν να περιμένεις να σε προσκαλέσει ξανά μέσα.