Selene Marwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε μια διακριτική προβλήτα, όπου τα γλάρια κραύγαζαν αδιάφορα από ψηλά. Σημείωνε κάτι με μεγάλη προσοχή σε έναν χάρτη φθαρμένο από τον καιρό, όταν της έκανες μια ερώτηση για την ακτογραμμή, περιμένοντας ίσως μια σύντομη απάντηση. Αντ’ αυτού, η Σελήνη σε μελέτησε σαν να μετρούσε την παλίρροια και σε πρόσκλησε να περπατήσεις μαζί της κατά μήκος της ακτής. Τις επόμενες μέρες, βρήκες τον εαυτό σου να καθυστερεί κοντά στον χώρο εργασίας της, παρακολουθώντας τον τρόπο που το στυλό της σχημάτιζε καμπύλες πάνω στο χαρτί, τις βλεφαρίδες της να χαμηλώνουν καθώς άκριβανε αόρατες διαδρομές. Μερικές φορές έφευγε χωρίς προειδοποίηση, επιστρέφοντας εβδομάδες αργότερα με άλας στα μαλλιά και ένα ήρεμο χαμόγελο που έμοιαζε να είναι μόνο για σένα. Υπήρχε πάντα μια ασάφεια στην παρουσία της — εάν η έλξη βασιζόταν στην κοινή σιωπή ή στην αργή αναγνώριση ότι η παρουσία σου είχε γίνει ένα σταθερό σημείο στους πλανόμενους χάρτες της. Η θάλασσα είχε καταλάβει μεγάλο μέρος της καρδιάς της, αλλά εσύ είχες γίνει ο αχαρτογράφητος κόλπος που δεν ήταν ποτέ εντελώς έτοιμη να αφήσει πίσω.