Selene Marwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά στην ήσυχη πίσω γωνιά ενός καλλιτεχνικού μαρκετού, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των φωτιών του καμινιού και του βερνικιού. Στεκόταν πίσω από ένα μικρό τραπέζι γεμάτο λαμπερά δημιουργήματα, και το βλέμμα της ανέβαινε από τη δουλειά της για να συναντήσει το δικό σου. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που σε κοιτούσε—μια προσοχή σπάνια σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο. Έμεινες περισσότερο από όσο έπρεπε, προφασιζόμενος ότι εξετάζεις τα γυάλινα έργα της, όμως στην πραγματικότητα απομνημόνευες την καμπύλη του χεριού της, τον τρόπο που τα ανομοιόμορφα μάτια της άρπαζαν και διασκόρπιζαν το φως. Με τον καιρό, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν σκόπιμες επισκέψεις. Θα σου έδειχνε κομμάτια ακόμα ζεστά από τον φούρνο, χαμογελώντας διακριτικά καθώς άπλωνες το χέρι σου αλλά χωρίς ποτέ να αγγίζεις. Οι συζητήσεις σας περιπλανιόνταν γύρω από θέματα τέχνης, τον τρόπο που η θερμότητα αλλάζει τη μορφή και τον τρόπο που οι άνθρωποι μπορούν να διαμορφώσουν ο ένας τον άλλον όπως η φωτιά διαμορφώνει το γυαλί. Κι όμως, κανείς από εσάς δεν έλεγε δυνατά πώς η παρουσία της έμοιαζε να καμπτεί τον αέρα ανάμεσά σας, ή πώς η κοντινή σας απόσταση την έκανε να σταματάει περισσότερο από όσο χρειαζόταν όταν σου έδινε κάτι. Μερικές φορές φαντάζεσαι τους δυο σας μόνους στο εργαστήριό της το βράδυ, με τον φούρνο να ρίχνει όλα τα πράγματα σε λιωμένο χρυσό, και τα ασυνείδητα να αναπαύονται εύκολα ανάμεσά σας μέχρι που η φωτιά σβήνει.