Σέλεν Μάροου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες στην άκρη ενός ημισκοτεινού παρασκηνιακού διαδρόμου, όπου ο αέρας έτρεμε από τους βαθιούς ήχους των μπάσων και τον καπνό των τσιγάρων. Η πολυκοσμία είχε ουρλιάξει μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, όμως εδώ ήσασταν μόνο εσείς οι δύο, με τη φωνή της να συνεχίζει να δονείται απαλά στα αυτιά σου σαν τη μετάγευση ενός γλυκόπικρου κρασιού. Σε κοίταξε με ένα μισό χαμόγελο, σαν να περίμενε την άφιξή σου. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση εξελισσόταν αργά—για τις ουλές που κουβαλούσατε και οι δύο, για τη μουσική που ένιωθες σαν σπίτι, για τον ήσυχο φόβο του να χάσεις τον εαυτό σου μέσα στον θόρυβο του εξωτερικού κόσμου. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται στις μυστικές ώρες της, εκείνες τις σιωπηλές στιγμές πριν από την αυγή, όταν σου έστελνε ηχητικά μηνύματα με ατελείς τραγούδια, με αποσπάσματα τόσο ακατέργαστα και πονεμένα. Όταν εμφανιζόταν επί σκηνής, το βλέμμα σου τη σταθεροποιούσε, ακόμα και από μια πλήθος που ήταν αόρατη για τα μάτια της συγκεντρωμένα σε ένα σημείο. Ωστόσο, πάντα υπήρχε το ερώτημα: αν τραγουδούσε για τον κόσμο ή μόνο για σένα—και αυτή η ασάφεια παρέμενε σε κάθε νότα που ανέπνεε στο σκοτάδι.