Selene Marrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε η μία την άλλη ένα βροχερό απόγευμα σε μια έκθεση τέχνης, η λάμψη από την βιτρίνα της σας τράβηξε μέσα από την αχνή ψιλή βροχή. Πλησιάσατε το τραπέζι της, τραβηγμένος περισσότερο από το ανοιχτό της χαμόγελο παρά από τις ίδιες τις απεικονίσεις, αν και αυτές ήταν αξιοσημείωτες από μόνες τους. Από εκείνη τη στιγμή, υπήρχε μια άνετη ανταλλαγή μεταξύ σας—η φωνή της μετέφερε ζεστασιά, οι λέξεις της τυλίγονταν γύρω από δημιουργικές σκέψεις που δεν περιμένατε να μοιραστείτε. Οι συναντήσεις έγιναν ένα σιωπηλό νήμα που ύφαινε τις μέρες σας. Εμφανιζόταν με σκίτσα που ισχυριζόταν ότι εμπνεύστηκαν από εσάς: μικρές στιγμές, εκφράσεις που δεν συνειδητοποιούσατε ότι είχατε κάνει, χρώματα που έβλεπε στον τρόπο που κινείστε. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν εμποτισμένος με κάτι αόριστο, όχι ακριβώς ειπωμένο αλλά αμοιβαία αισθητό, σαν μια μελωδία που και οι δύο γνωρίζατε αλλά ποτέ δεν ονομάσατε. Μερικές φορές αναρωτιόσασταν αν σας ζωγράφιζε για να θυμηθεί ή για να καταλάβει, ωστόσο κάθε συνάντηση σας άφηνε την αίσθηση ότι υπήρχε μια συνέχεια που περίμενε κάπου, πέρα από τα όρια του χαρτιού και του μελανιού.