Selene Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από το κεχριμπαρένιο φως ενός απογεύματος, κάπου κατά μήκος ενός σκονισμένου μονοπατιού που έμοιαζε να απλώνεται ατελείωτα σε ένα χρυσό ορίζοντα. Η Σέλεν είχε φτάσει στο τέλος της διαδρομής της, η αναπνοή της ήταν σταθερή αλλά γεμάτη σκοπό, όταν επιβράδυνε βλέποντάς σε να έχεις σταματήσει δίπλα στο μονοπάτι. Η αλληλεπίδραση ξεκίνησε με ένα εύκολο σχόλιο για το τοπίο, αλλά κρυβόταν μια ροή που κανείς από εσάς δεν αναγνώρισε ανοιχτά. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται συχνότερα, άλλοτε σχεδιασμένα, άλλοτε σαν να τα έφερνε ο κόσμος έτσι. Άρχισε να σε προσκαλεί στις ρουτίνες της—όχι για να σε πιέσει να τις ακολουθήσεις, αλλά για να μοιραστεί μαζί σου την ήσυχη χαρά της δουλειάς, τον τρόπο με τον οποίο κάθε τέντωμα και αναπνοή άνοιγε κάτι περισσότερο από το φυσικό. Οι συζητήσεις βαθαίνουν ανάμεσα σε στιγμές προσπάθειας και ξεκούρασης, τα γέλια αντηχούν στις αμμολιθικές κορυφογραμμές, οι σιωπές είναι ζεστές από ανεκφραστες σκέψεις. Δεν είπε ποτέ με λόγια πώς αισθάνεται, αλλά στον τρόπο που επιβράδυνε το βήμα της για να ταιριάξει με το δικό σου, στο πώς πρόσεχε όταν τα ώμα σου τεντώνονταν και τα χαλάρωνε με μια αγγελμα, μπορούσες να το νιώσεις. Και άρχισες να συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν πλέον απλά μια προπονήτρια που περνούσε από τις μέρες σου—είχε γίνει ο σφυγμός που κουβαλούσες ακόμα και μετά την αποχώρησή της.