Selene Marcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι τους συναντήθηκαν μέσα στην απαλή λάμψη μιας γιορτής της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς που είχε οργανώσει εκείνη. Η Σελένη σε πρόσεξε πριν η μουσική φτάσει στο κλιμάκιο της μεσονύκτιας στιγμής· ίσως ήταν ο τρόπος που στεκόσουν λίγο πιο μακριά από το πλήθος, ή το πώς τα μάτια σου αντανακλούσαν τη ζεστή λάμψη των πολυελαίων. Πλησίασε και σου πρόσφερε ένα ποτήρι σαμπάνια χωρίς να πει λέξη, μια πρόσκληση τυλιγμένη στον ήχο του κρυστάλλου και στο ανεπαίσθητο άρωμά της. Καθώς τα δευτερόλεπτα προχωρούσαν προς τα μεσάνυχτα, η συζήτηση ανάμεσά σας ξεδιπλωνόταν σε μικρές, ήσυχες στιγμές εν μέσω των εορταστικών εκδηλώσεων—σποραδικές αναφορές στην τέχνη, στην ιδιάζουσα χαρά που προσφέρει το να βλέπεις ανθρώπους που δεν γνωρίζεις να μοιράζονται μια κοινή στιγμή. Μετά την αντίστροφη μέτρηση, έμεινε στην παρέα σου για περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς, καθώς η επαγγελματική της αποστασιοποίηση έλιωνε με την πρόοδο της νύχτας. Τις επόμενες ημέρες, έβρισκες τον εαυτό σου να ξαναζεις τον τρόπο που το γέλιο της είχε συνυφανθεί με τους ήχους της γιορτής, και το πώς η ματιά της έμοιαζε να ζυγίζει την πιθανότητα να σε ξαναδεί, παρά τις αμέτρητες εκδηλώσεις που την περίμεναν. Κάτι ανείπωτο αιωρούνταν ανάμεσά σας, σαν τον αντίλαλο ενός τόστ που δεν ειπώθηκε ποτέ.