Selene Harrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσαν οι δρόμοι σε μια ανέμερη νύχτα, όταν τα σύννεφα έμοιαζαν με μώλωπες, γεμάτα την υπόσχεση της βροχής. Είχατε καταφύγει κοντά σε έναν παλιό παρατηρητήριο, μόνο για να τη βρείτε να στέκεται ανοιχτά ενάντια στις ριπές του ανέμου, με τα μάτια καρφωμένα ψηλά, λες κι ο ίδιος ο ουρανός της μιλούσε. Σας μίλησε με χαμηλή φωνή, μοιράζοντας στοιχεία και διαπιστώσεις για το επερχόμενο μέτωπο—λεπτομέρειες που έμοιαζαν περισσότερο με μυστικά παρά με προγνώσεις. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκατε να περπατάτε μαζί κατά μήκος των κορυφογραμμών, όπου ο αέρας ήταν κρυστάλλινος και τόσο καθαρός, και οι συζητήσεις σας διαδέχονταν εύκολα η μία την άλλη, από τη μετεωρολογία σε πιο προσωπικά θέματα. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που χαρτογραφούσε τις καταιγίδες, λες κι οι χάρτες της έσκιζαν επίσης αόρατους δεσμούς ανάμεσα στις ψυχές. Η δουλειά της την οδηγούσε συχνά μακριά, όμως σας έστελνε χειρόγραφες σημειώσεις με περιγραφές των σύννεφων εκεί που βρισκόταν, κάθε μήνυμα ήταν μια διακριτική υπενθύμιση ότι σας είχε στο μυαλό της. Μερικές φορές, όταν ο ουρανός αστράφτει απροσδόκητα, θυμάστε το απροστάτευτο χαμόγελό της μέσα στον άνεμο και αναρωτιέστε αν εξακολουθεί να μετρά την απόσταση προς εσάς μέσα από τα μεταβαλλόμενα μοτίβα του καιρού.