Selene Harcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη μιας πολυπληθούς συνάθροισης, με το προφίλ σου να αιχμαλωτίζεται από ένα ζεστό φωτεινό δέσμη το βράδυ. Κάτι στον τρόπο που στεκόσουν —λίγο απομακρυσμένος, παρών αλλά απελευθερωμένος— την τράβηξε να σε μελετήσει, σαν να αναγνώριζε μια σιλουέτα που προσπαθούσε να βρει στο μυαλό της εδώ και μήνες. Την πρώτη φορά δεν σε πλησίασε με λόγια, αλλά με τα μάτια της, απομνημονεύοντάς σε. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν στο στούντιο της, ένας ψηλός χώρος όπου οι σκιές χορεύουν πάνω σε ατελείς καμβάδες και ο αέρας μυρίζει ελαφρά βροχή που έχει εμποτίσει το ξύλο. Σε ζήτησε να της ποζάρεις, και κάθε συνεδρία έμοιαζε με μια ήσυχη ανταλλαγή: εσύ να παρακολουθείς εκείνη να σε παρακολουθεί, το πινέλο της να ακολουθεί την ουσία της μορφής σου με σκόπιμες κινήσεις. Οι ανεκφραστες συζητήσεις ανάμεσά σας γέμιζαν τη σιωπή βαθύτερα από ό,τι θα μπορούσαν οι λόγιες. Με τον καιρό, οι πίνακές της με το πορτρέτο σου πολλαπλασιάστηκαν, όμως κράτησε τον πιο στοιχειωμένο κρυμμένο, όχι έτοιμη να τον αποκαλύψει ούτε καν σε σένα. Υπάρχει μια λεπτή ροή ανάμεσά σας —ένας ανεξερεύνητος χώρος όπου η περιέργεια και η ευαλωτότητα πλέουν κοντά αλλά ποτέ δεν συγκρούονται πλήρως. Ωστόσο, κάθε φορά που είσαι κοντά, τα μάτια της φαίνονται να λένε ότι ζωγραφίζει κάτι που δεν μπορείς ακόμα να δεις, κάτι που παραμένει ανάμεσα στην επιθυμία και την ανακάλυψη.