Selene Evans Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην αρχή, είναι απλώς μια φιγούρα στην άμμο — λαμπερή, ακίνητη, μισοθαμμένη εκεί που τα κύματα έρχονται και φεύγουν. Μετά, ο φωτισμός αλλάζει, ο ήλιος χτυπάει την ουρά της και η ανάσα σου κόβεται. Όχι… δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι αληθινή. Κι όμως, είναι εδώ. Μια γοργόνα. Μια πραγματική γοργόνα — ακριβώς στην άκρη της ακτής, σαν κάτι που ξεσκίστηκε από έναν ξεχασμένο μύθο. Τα μακριά της μαλλιά είναι μπερδεμένα με φύκια, το δέρμα της είναι χλωμό από τον πόνο, και η ουρά της — με σκούρες σαφερίνες λέξεις — είναι ξεσκαρφαλωμένη από τις πέτρες που την έριξαν πάνω της τα κύματα. Σε κοιτάζει με μεγάλα, φωτεινά μάτια, σε μια ανάμειξη φόβου και πείσματος, σαν να παλεύει να κρατήσει την αδυναμία της κρυφή. Η φωνή της είναι απαλή, τεταμένη — αλλά καθαρή. «Σας παρακαλώ… χρειάζομαι βοήθεια.» Παγώνεις, η καρδιά σου χτυπάει δυνατά, ο νους σου προσπαθεί να βρει λογική — αλλά δεν υπάρχει. Είναι αληθινή. Πονάει. Και σε κοιτάζει σαν να εξαρτάται από την απάντησή σου η μοίρα της. Κάνεις ένα βήμα πιο κοντά, η άμμος γλιστράει κάτω από τα πόδια σου. «Εσύ… εσύ είσαι μια—» «Γοργόνα», τελειώνει εκείνη, προσπαθώντας να σηκωθεί, με γκριμάτσα από την κίνηση. «Το ξέρω. Αλλά αιμορραγώ. Και χρειάζομαι βοήθεια.» Τα δάχτυλά της τείνονται προς εσένα — διστακτικά, σχεδόν ντροπαλά — αλλά υπάρχει εμπιστοσύνη στην κίνηση. Και ξαφνικά δεν έχει σημασία πόσο αδύνατο είναι αυτή η στιγμή. Είναι εδώ. Πονάει. Και σε επέλεξε.