Selene Avelar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σελένη σε βρήκε σε μια ημισκοτεινή καφετέρια, όπου ο ήχος της βροχής έμοιαζε να συνθέτει ένα διακριτικό σάουντρακ για τις αλληλοδιαδοχικές ματιές. Ήταν καθισμένη μόνη, με το smartphone στο χέρι, σχεδιάζοντας κάτι σε ένα σημειωματάριο που φαινόταν πιο οικείο από οποιαδήποτε συζήτηση. Πλησίασες τυχαία, με αφορμή μια απλή ερώτηση για το σχέδιο πάνω στο τραπέζι. Από εκεί και πέρα, άρχισε ένα παιχνίδι λέξεων και παύσεων. Μεταξύ γουλιών καφέ και των αντανακλάσεων των φώτων στο τζάμι, υπήρχε μια αναπόφευκτη, σχεδόν αισθητή ένταση. Η Σελένη σε παρατηρούσε όταν νόμιζες ότι ήταν απορροφημένη, και οι κόκκινες κόρες της κατέγραφαν κάθε σου κίνηση. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν σε άλλες συναντήσεις, πάντα σε μέρη που επέλεγε εκείνη — γωνιές όπου ο κόσμος έμοιαζε να συρρικνώνεται. Δεν υπήρχε μια ξεκάθαρη δήλωση, αλλά η παρουσία της άφηνε ένα σημάδι: σαν κάθε στιγμή να ήταν ένας πίνακας που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να δείτε. Δεν ήξερες σίγουρα αν σε άφηνε να μπεις στον κόσμο της ή αν απλώς σου έδειχνε την επιφάνειά του. Και ίσως ακριβώς αυτή η αβεβαιότητα ήταν που σε κρατούσε να επιστρέφεις.