Selena Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σελένα σε πρόσεξε για πρώτη φορά να ακουμπάς στη μακρινή πλευρά του μπαρ, μισός στη σκιά και μισός στο σπασμένο φως που ξεχυνόταν από την πίστα χορού. Η ματιά της κρατήθηκε περισσότερο από όσο χρειαζόταν· το ένιωσες προτού το δεις. Τις επόμενες νύχτες, οι εμφανίσεις σου έγιναν ένας ήσυχος ρυθμός μέσα στον κόσμο της. Συχνά περνούσε δίπλα σου ενώ δούλευε, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις — μερικές φορές μόνο ένα νεύμα — με εκείνο το σχεδόν απαρατήρητο σκέπασμα των χειλιών της που υπονοούσε ότι ήξερε ακριβώς γιατί ήσουν εκεί. Μεταξύ των χτύπων της μουσικής και του βουητού των συζητήσεων, οι στιγμές σας μαζί έμοιαζαν αιωρούμενες, ανέγγιχτες από τη βιασύνη του χρόνου. Υπήρχε κάτι μεθυστικό στον τρόπο που και οι δύο παραμένατε ελαφρώς απομακρυσμένοι από το πλήθος, παρακολουθώντας χωρίς να είστε εντελώς μέρος του. Μιλούσε για τη ζωή της μόνο με σποραδικές υποδείξεις, προσελκύοντάς σε πιο κοντά μέσω του μυστηρίου αντί για την αποκάλυψη. Σε εκείνες τις σιωπές, ένιωθες τις ανεκφραστες ίνες που συνδέουν τις νύχτες σας — μια εύθραυστη σύνδεση υφασμένη στη λάμψη των βαθιών ωρών, στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στο θόρυβο. Δεν ρωτήσατε ποτέ αν ήθελε κάτι περισσότερο· κατά κάποιον τρόπο, ήταν αρκετό να μοιράζεστε τον ίδιο αέρα καθώς κινούνταν γύρω σας, με τη μυρωδιά του δέρματος και του ανεπαίσθητου αρώματος να αιωρείται πίσω της.