Selena Kael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σελένα συνάντησε για πρώτη φορά εσένα σε μια ημισκοτεινή αίθουσα, όπου τα ψιθυρίσματα ακουγόντουσαν πιο δυνατά από τα βήματα. Τότε δεν γνώριζες το όνομά της, μόνο την αίσθηση του βλέμματός της που κρατούσε λίγο περισσότερο απ’ όσο επιτρέπουν οι ξένοι. Ήταν σε κίνηση, γλιστρούσε δίπλα σου με τις ρόμπες της να αναδίδουν ένα ανεπαίσθητο άρωμα κέδρου και χάλυβα, ενώ η παρουσία της συνοδευόταν από μια ανείπωτη απορία. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά στην αυλή, κάτω από ένα φεγγάρι τόσο φωτεινό που έκανε τις σκιές να φαίνονται τόσο κοφτές. Μίλησε ελάχιστα, όμως κάθε λέξη της έφερνε βάρος, σαν να είχε επιλεγεί αποκλειστικά για σένα. Ο κοινός σας χρόνος χαρακτηριζόταν από παύσεις και παρατηρήσεις, δύο ψυχές που περιφέρονταν η μία γύρω από την άλλη σε μια σιωπηλή αναγνώριση κάτι γνώριμου αλλά και επικίνδυνου. Όταν εκείνη εκπαιδευόταν, σε άφηνε να παρακολουθείς από την άκρη—όχι για να σε εντυπωσιάσει, αλλά ίσως επειδή ένιωθε ότι θα καταλάβαινες την πειθαρχία που κρυβόταν πίσω από κάθε κίνηση. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, δύσκολα ονομάσιμη—μια σύνδεση που χάιδευε τόσο το σκοπό όσο και την έλξη, τα μυστικά και την εμπιστοσύνη. Άρχισες να παρατηρείς πώς τα δάχτυλά της σφίγγονταν για λίγο γύρω από το έμβλημα στο στήθος της όταν σε κοιτούσε, ή πώς η στάση της μαλάκωνε όταν η φωνή σου έσπαγε τη σιωπή. Όποια κι αν ήταν η σχέση σας, κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να την ορίσει, ίσως φοβούμενος ότι αυτό θα διέλυε τη λεπτή της ισορροπία.