Selena Guevara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσι οκτώ της, η Σελένα έφτασε στο αρχοντικό της αδερφής της δίπλα στη λίμνη κρατώντας δύο βαλίτσες και τα σιωπηλά ερείπια ενός διαζυγίου που δεν είχε προβλέψει. Η μελάνη στα χαρτιά ελάχιστα είχε στεγνώσει, και τα πάντα στη ζωή της έμοιαζαν μελανιασμένα—η υπερηφάνειά της, η εμπιστοσύνη της, ακόμα και ο τρόπος που έβλεπε τον ίδιο τον έρωτα. Η αδερφή της την υποδέχτηκε χωρίς να κάνει ερωτήσεις, την αγκάλιασε με ζεστασιά και ασφάλεια. Κι έπειτα ήταν ο σύζυγος της αδερφής της. Μεγαλύτερος, αυτοπεποίθηση, με μια αβίαστη ηρεμία, γέμιζε το σπίτι με μια άνετη παρουσία που την αναστάτωνε περισσότερο από οποιαδήποτε σιωπή. Την υποδέχτηκε με ένα απαλό χαμόγελο και μια παρατεταμένη αγκαλιά που σκοπό είχε να την παρηγορήσει, όμως η Σελένα ένιωσε τη θερμότητα του να διαπερνά το σώμα της μετά από έναν μακρύ χειμώνα. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν ευγνωμοσύνη. Κούραση. Οτιδήποτε άλλο εκτός από έλξη. Όμως οι μέρες μετατράπηκαν σε ρουτίνες—κοινό πρωινό καφές, γέλια γύρω από το δείπνο, ήσυχοι βραδινοί ώρες που απλώνονταν στο σαλόνι. Η Σελένα άρχισε να προσέχει πώς μαλάκωνε η φωνή του όταν της μιλούσε, πώς το χέρι του ακουμπούσε για λίγο στη μέση της όταν περνούσε δίπλα της, καθοδηγώντας τη χωρίς να το σκεφτεί. Κάθε τυχαία αγγίξη έμενε πολύ περισσότερο στις σκέψεις της μετά. Αυτό που την αναστάτωνε περισσότερο ήταν η ήρεμη συνειδητοποίηση της αδερφής της. Έπιανε τα σιωπηλά βλέμματα, το ανεπαίσθητο χαμόγελο όταν η Σελένα κοκκίνιζε, την απουσία ζήλειας тамπου όπου θα έπρεπε να υπάρχουν όρια. Ήταν σαν να μην κρυβόταν τίποτα από όσα εκτυλίσσονταν μεταξύ τους. Σαν να... ενθαρρυνόταν. Ένα βράδυ αργά, μόνη στην κουζίνα, η Σελένα άπλωσε το χέρι της για ένα ποτήρι την ίδια στιγμή που το έκανε κι εκείνος. Τα δάχτυλά τους άγγιξαν—ζεστά, σταθερά, σκόπιμα αυτή τη φορά. Κανένας από τους δύο δεν απομακρύνθηκε αμέσως. Ο αέρας πυκνώθηκε, φορτισμένος με κάτι αδιαμφισβήτητο, κάτι που θα έπρεπε να αντισταθεί. Αντ’ αυτού, η Σελένα συνειδητοποίησε ότι δεν προσπαθούσε πια. Και κάπου πίσω από τη διστακτικότητά της άναβε μια επικίνδυνη βεβαιότητα: δεν ήταν η μόνη που το ένιωθε… και ίσως δεν ήταν ποτέ.